Στη Ζούρτσα, που έγινε τελικά πατρίδα μου, όλους τους ανθρώπους τους αγάπησα και τους εκτίμησα. Με πολλούς απ’ αυτούς, λόγω της ιδιότητάς μου ως εκπαιδευτικού και του ενδιαφέροντός μου για τα πολιτιστικά πράγματα, γνωρίστηκα και συνεργάστηκα περισσότερο και έτσι έχω από πρώτο χέρι τη δυνατότητα να μιλήσω για την προσωπικότητά τους και την προσφορά τους στον τόπο. Ανάμεσα σε πολλούς άλλους, σημαντική θέση στη μνήμη μου και στην ψυχή μου κατέχει ο αείμνηστος δάσκαλος Γιάννης Κ. Φλέσσας.

    Φωτισμένος και ευαίσθητος εκπαιδευτικός, ακούραστος και δημιουργικός εργάτης του σχολείου, συγκροτημένος και ενεργός προοδευτικός πολίτης και άνθρωπος, με διαρκή αγωνία και ακατάπαυστο ενδιαφέρον για την πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη του χωριού, πρωταγωνιστής επί χρόνια στον τοπικό πολιτιστικό σύλλογο, που επί της εποχής του διήνυσε την καλύτερη (ως τότε τουλάχιστον) και πιο δημιουργική περίοδο της ιστορίας του, με ποικίλες δραστηριότητες, εκδηλώσεις και πρωτοβουλίες, που τις αγκάλιαζαν, τις στήριζαν και – προ πάντων – τις απολάμβαναν όλοι οι χωριανοί. Είχα την τύχη να είμαι συνεργάτης του για μεγάλο διάτημα ως γραμματέας του συλλόγου και δεν ξεχνώ τις θεατρικές παραστάσεις, τις μουσικές εκδηλώσεις, τις πορείες ειρήνης, τις εκθέσεις βιβλίου, τις ομιλίες, τη λειτουργία του πνευματικού κέντρου και τόσα άλλα.

    Και πάνω απ’ όλα το Γιάννη Φλέσσα χαρακτήριζε μια βαθύτατη αγάπη για τη γενέτειρά του και τους ανθρώπους της. Προϊόν αυτής της αγάπης (και αφορμή για το παρόν σημείωμα) είναι και ένα βιβλίο που αποτελεί κατάθεση ψυχής του δημιουργού του για τη Ζούρτσα. Μη φανταστεί κανείς ότι πρόκειται για βιβλίο βγαλμένο από τα τυπογραφεία κάποιου εκδοτικού οίκου. Είναι ένα εντελώς προσωπικό δημιούργημα, ένας καλαίσθητος τόμος – συρραφή από 160 φωτοτυπημένες σελίδες άλλες χειρόγραφες και άλλες δακτυλογραφημένες, - με τον τίτλο «Όσα δεν πήρε ο άνεμος».

    Στις σελίδες αυτές ο Γιάννης Φλέσσας διασώζει αναμνήσεις, ιστορίες, σχέδια, φωτογραφίες, διηγήσεις κλπ. από το παρελθόν της Ζούρτσας και από τη ζωή των ανθρώπων της. Επιστολές, δικόγραφα, συμφωνητικά, λογαριασμοί, ζυγολόγια, φορτωτικές, τηλεγραφήματα, καταστατικά συλλόγων, ένα πλήθος υλικού, που με αγάπη και επιμέλεια είχε συλλέξει και που είναι δύσκολο να το απαριθμήσει κανείς και να το ταξινομήσει. Αρκετές σελίδες του ιδιόμορφου αυτού βιβλίου καταλαμβάνουν οι αναμνήσεις από την προσωπική ζωή του συντάκτη του: τα παιδικά του χρόνια, το σχολείο, η οικογένεια, η αγροτική ζωή (τα χωράφια που μας έτρεφαν, όπως γράφει), που γίνονται όμως ιστορικές μαρτυρίες, γιατί αντικατοπτρίζουν και τη γενικότερη εικόνα του χωριού εκείνων των χρόνων. (Μια δουλειά σίγουρα κοπιαστική, που – ας σημειωθεί – έγινε κυρίως κατά την περίοδο της ασθένειάς του, η οποία και μας τον στέρησε πρόωρα).

    Ιδιαίτερα συγκινητικές είναι κάποιες σελίδες που ο ίδιος, με τα καλλιγραφικά του γράμματα, έγραψε, μέσα από τις οποίες αναδύεται ο λυρισμός της ψυχής του και η υπέρτατη αγάπη του για τη Ζούρτσα. Συνθέτει σ΄αυτές ένα δικό του μύθο για τη δημιουργία της και έναν ποιητικό Ύμνο της, με τίτλο «Ζούρτσα, Ιθάκη μου».

    Αυτό το βιβλίο, που μου δώρισαν η γυναίκα του Νίκη και τα παιδιά του Κωστής και Γιώργος, το πρόσφεραν επίσης ευγενώς στο σύλλογο Ζουρτσάνων Αθήνας, στον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού και στο λαογραφικό μας μουσείο. Εκεί μπορεί κανείς να το αναζητήσει και να απολαύσει όσα με συντομία και με αμφίβολη επάρκεια προσπάθησε αυτό το σημείωμα να παρουσιάσει. Όπως κι αν έχει, ευχαριστούμε την οικογένεια του αείμνηστου Γιάννη Φλέσσα, που μας έδωσε έτσι την ευκαιρία να τον θυμηθούμε και να τιμήσουμε τη μνήμη του, έστω και με τρόπο κατώτερο από ό,τι αξίζει.

(παραθέτουμε το ποίημά του για τη Ζούρτσα)

                                                                                Ιωάννης Αντωνόπουλος