|
Στον Εθνικό μας Ύμνο τρείς προσωποποιήσεις περιγράφονται. Η Πρώτη
αναφέρεται στην Ελευθερία, που δείχνει διαχρονικά και την αποστολή της
Ελλάδος, με τις στροφές 1-16. Η Δεύτερη προσωποποίηση είναι η Ορθοδοξία
στις στροφές 8-102, ως ζώσα Εκκλησία της θυσίας, με κορυφή τον
Οικουμενικό Πατριάρχη να σηκώνει τον Σταυρόν του Γένους. Χαρακτηριστικές
είναι οι στροφές:
Όλοι κλαύστε. Αποθαμένος
Ο αρχηγός της Εκκλησιάς
Κλαύστε, κλαύστε κρεμασμένος
Ωσάν νάτανε φονιάς.
Έχει ολάνοικτο το στόμα
Π’ ώρες πρώτα είχε γευθή
Τ’
Aγιον
Αίμα, τ’
Aγιον
Σώμα
Λες πως θε να ξαναβγή.
Η διχόνοια στις στροφές 141-148 είναι το φοβερό ελάττωμα της Φυλής,
το κοσμικό πάθος για την εξουσία, που πάντα χρησιμοποιούν τα ξένα μη
ορθόδοξα κέντρα αποφάσεων. Ο Διονύσιος Σολωμός είναι πάντα επίκαιρος και
είναι εξαιρετικά επίκαιρος αυτόν τον καιρό, που προκλητικά το μίσος έχει
γίνει τρόπος ζωής και πολιτική δύναμη. Υποβαθμίστηκε τα τελευταία χρόνια
επικίνδυνα, παραγκωνίστηκε από το εκπαιδευτικό μας σύστημα αδικαιολόγητα
και το χειρότερο από όλα είναι η δική μας αδιαφορία και σιωπή.
Το παρακάτω είναι το πιό αξιοθαύμαστο και σημαντικό, με διαχρονική
και αδιάκοπη σημασία. Ο Διονύσιος Σολωμός απευθύνεται στους Μεγάλους της
τότε μορφής παγκοσμιοποίησης, όπως ήταν τότε η Ιερή Συμμαχία, με τις δύο
τελευταίες στροφές του Εθνικού μας Ύμνου:
Τι
θα κάμετε; θ’ αφήστε
Να αποκτήσωμεν εμείς
Λευθερίαν, ή θα την λύστε
Εξ αιτίας Πολιτικής;
Τούτο ανίσως μελετάτε,
Ιδού, εμπρός σας τον Σταυρό
Βασιλείς! Ελάτε, ελάτε, και
κτυπήσετε κι’ εδώ.
Η μυστηριακή εικόνα της Ελευθερίας κρατά στα χέρια της τον Σταυρόν και
με θάρρος Θέασης του Εσταυρωμένου απευθύνεται στους ισχυρούς της γής!...
Η τελευταία στροφή του Ύμνου της Ελευθερίας ήταν και πρέπει να είναι το
Ακροτελεύτιον ‘Αρθρον του πνευματικού κόσμου του Ελληνισμού και του
Γένους.
Γεώργιος Αν. Νίκας |
