ΕΡΙΦΥΛΗ ΤΖΩΡΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

Στις 21 Ιανουαρίου 2011 εκείνο το μελαγχολικό μεσημέρι της Παρασκευής έφυγε ξαφνικά από κοντά μας – τελείως άδικα – ένα αγγελούδι - το Εριφυλάκι μας – η χαρά της ζωής – όπως την αποκαλούσαμε όλοι. Το χαμόγελό της έσβησε για πάντα και μαζί και το δικό μας. Μαθήτρια της Β΄Γυμνασίου Υμηττού, υπόδειγμα παιδιού, που διψούσε για μάθηση.

Αθλήτρια και εγγεγραμμένο μέλος στην ομάδα Μπάσκετ του Αμύντα Υμηττού καθώς και τεταρτοετής μαθήτρια στο Εθνικό Ωδείο Υμηττού με άριστες μουσικές επιδόσεις στο πιάνο.

    Ένα χαρισματικό παιδί που ο Θεός διάλεξε να έχει μαζί του, δίπλα του, σκορπώντας πόνο και θλίψη σε όλους εμάς που την γνωρίσαμε.

Εριφυλάκι, δεν πρόκειται να σε ξεχάσουμε ποτέ, θα είσαι πάντα στις καρδιές μας και θα θυμόμαστε ότι σε αυτή τη ζωή γνωρίσαμε ένα αξιαγάπητο πλάσμα, μια γλυκύτατη ύπαρξη.

    Να είσαι πάντα καλά εκεί πάνω και να μας καθοδηγείς.

    Κουκλίτσα, Καλό σου ταξίδι.

Οι καθηγητές και οι συμμαθητές σου

Της Β΄Γυμνασίου Υμηττού

    Η ταφή της 14χρονης Εριφύλης έγινε στο κοιμητήριο του Πανοράματος Βούλας και πολύς ήταν ο κόσμος που την συνόδευσε στην τελευταία της κατοικία. Όλοι συντετριμμένοι για τον χαμό ενός μπουμπουκιού που δεν πρόλαβε να ανθήση. Μα πιό πολύ η οικογένειά της και ο αγαπημένος της παππούς, ο Αναστάσιος Κ. Αυγερινός. Ο αγαπητός σε όλους μας Τάσης που μας έφερε το παραπάνω σημείωμα και τη φωτογραφία της εγγονής του, που του ζητήσαμε, για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα μας. Ελάχιστη προσφορά στο αγγελούδι που έχασε και που δεν πρόλαβε να του προσφέρει όσα περισσότερα θα ήθελε. Του ευχόμαστε ο χρόνος να επουλώσει τη μεγάλη πληγή που του έφερε ο χαμός της Εριφύλης του, πάνω σε δυό ακόμα πληγές που δεν πρόλαβαν να επουλωθούν, η μιά από το θάνατο του μικρότερου απ’ αυτόν αδελφού του Ηρακλή στην ηλικία των 53 ετών και η άλλη από τον πρόσφατο θάνατο της αγαπημένης του συζύγου στην ηλικία των 57 ετών.

    Τα ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια. 

 Το Δ.Σ. του Συλλόγου μας

ΑΙΜΙΛΙΑ ΝΙΚΑ  (Γιαγιά Μηλιά)

Έφυγε από τη ζωή στις 7/2/2011, πλήρης ημερών, αθόρυβα και διακριτικά όπως ακριβώς επιθυμούσε.

    Έζησε τη ζωή της χαρούμενη και ευτυχισμένη μέσα στην πολυαγαπημένη της οικογένεια, έχοντας στο πλευρό της τα τρία παιδιά της, τα επτά εγγόνια και τα έντεκα δισέγγονά της, προσφέροντάς τους συνεχώς την αγάπη, τη φροντίδα και την αφοσίωσή της.

    Ένα ακόμα εγγόνι της, νοιώθω ότι είμαι και εγώ.

    Η «γιαγιά Μηλιά» ήρθε στη ζωή μας με τη γέννηση του μικρού μου αδελφού. Αμέσως καταλάβαμε ότι αυτή η γυναίκα με τα καταγάλανα γλυκά μάτια θα γινόταν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της οικογένειας και της καθημερινότητάς μας. Από εκείνη τη στιγμή και κάθε μέρα για τα επόμενα 12 χρόνια, η γιαγιά Μηλιά μεγάλωσε εμένα και τα αδέλφια μου σαν να ήμασταν δικά της εγγόνια. Μας φρόντιζε με τον μοναδικό τρόπο που μία γιαγιά φροντίζει τα εγγόνια της, έναν τρόπο γεμάτο στοργή, αγάπη, αυταπάρνηση και υπευθυνότητα. ΄Ηταν πάντα ακούραστη, δοτική και καλοσυνάτη γεμάτη ευγένεια, ειλικρίνεια, φιλότιμο και σεβασμό στους ανθρώπους γύρω της. Η ανθρωπιά, η αγάπη και η αξιοπρέπεια ήταν τα χαρακτηριστικά που την συνόδευαν μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής της.

    Η γιαγιά Μηλιά είχε τον τρόπο της να γίνεται αγαπητή σε όλους, μικρούς και μεγάλους.

    Μετέφερε συνεχώς τη θετική της ενέργεια και την αισιοδοξία της για την ευχάριστη πλευρά της ζωής, εκμεταλλευόμενη πάντα την αστείρευτη ζωντάνια της, η οποία την ακολούθησε μέχρι τα βαθιά της γεράματα.

    Η γιαγιά Μηλιά αποδείχτηκε ότι ήταν το καλύτερο και μεγαλύτερο δώρο προς την μητέρα μου για την ανατροφή των παιδιών της.

    Γιαγιά Μηλιά, θα σου είμαστε όλοι και για πάντα ευγνώμονες, οι γονείς μου, εμείς τα παιδιά αλλά και τα δικά μας παιδιά αύριο, που παρότι δεν θα σε έχουν γνωρίσει, θα πάρουν τα διδάγματα που εσύ η ίδια μας έδωσες.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα, που σε σκέπασε αγαπημένη μας γιαγιά.

Βασιλική Νικ. Κούτσικου

Στις 14/9/10 απεβίωσε στην Αθήνα η Χρυσούλα Παπαγεωργίου (Παπαπέτρου) ετών 95 και ετάφη στο κοιμητήριο του προφήτη Ηλία στη Ζούρτσα.

    Γεννήθηκε στο Πελαδάρι της Μικράς Ασίας. Στο διωγμό του 1922 έφυγε από εκεί πολύ μικρή με τους γονείς της και εγκαταστάθηκαν στο χωριό Παράδεισος της Καβάλας. Σε ηλικία 17 ετών γνώρισε και αγάπησε τον συμπατριώτη μας Γεώργιο Παπαγεωργίου, ο οποίος υπηρετούσε εκεί χωροφύλακας. Μαζί έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, όπου παρέμειναν μέχρι το ’40 και ύστερα ήλθαν στη Ζούρτσα. Απέκτησαν τρία  αγόρια και μία κόρη. Στα παιδιά τους έδωσαν το καλύτερο που μπορούσαν για να τα μεγαλώσουν να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν.

    Η κόρη της Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Γιάννη Φύκιρη από την Καλαμάτα, και η Χρυσούλα ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής της μαζί τους στην Αθήνα. Την φρόντιζαν και την υπεραγαπούσαν μέχρι τα στερνά της.

Αιωνία η μνήμη της

Γιάννης Τσαούσης