Ο Απρίλης, μήνας της άνοιξης και της δημιουργίας, πλησιάζει προς τη κορύφωσή του με τη Μεγάλη Eβδομάδα ν’ ανηφορίζει ως τη δικαίωση της Ελπίδας, την Ανάσταση. Θ’ ακουστούν και πάλι οι καθιερωμένες ευχές, τα λόγια των λόγων, τα γεμάτα και άδεια, που έχουν πια αυτονομηθεί όπως οι κτύποι του ρολογιού κι εκστομίζονται χωρίς συναίσθημα της σάρκας τους.

    Τις μέρες αυτές αυτό που κυριαρχεί είναι μια διάχυτη ανάλαφρη εορταστικότητα που εύκολα μας παρασύρει μακριά απ’ το αληθινό νόημα της Λαμπρής εορτής. Η Χριστιανική παράδοση διδάσκει πως ο Υιός του Θεού, ο ένας, ο μοναδικός, θυσιάστηκε για τους άλλους, τους πολλούς, τους ανθρώπους. Σύμβολο αγάπης προς τον πλησίον, όποιος κι αν είναι αυτός. Και αναστήθηκε δίνοντας το μήνυμα της νίκης της Θυσίας, της νίκης της Αγάπης, πάνω στο Εγώ. Είναι η αγάπη του Χριστού που αγκαλιάζει τον Άλλο θυσιαζόμενος γι’ αυτόν.

    Οι περισσότεροι μένουν στο να θαυμάζουν το χαρμόσυνο της Ανάστασης και αποφεύγουν να αναστοχαστούν πάνω στο συμβολισμό της Σταύρωσης. Κι όμως το ζητούμενο είναι η Σταύρωση. Η ολοκλήρωση αυτής είναι η Ανάσταση. Απ’ αυτήν καλούμαστε ν’ αντλήσουμε θάρρος και ψυχική αλκή, να υπερβούμε τη βολή μας. Στα μέτρα των κοινών θνητών αυτό σημαίνει να βιώσουμε βαθιά το υψηλό αίσθημα της δωρεάς. Να προσφέρουμε – όπως ο Χριστός – στον Άλλο, στον ξένο, το φτωχό, τον ταπεινό, τον πρόσφυγα που έχει ανάγκη την έμπρακτη αγάπη μας. Αυτή η αγία Αλληλεγγύη με τη καρδιά και με τα χέρια που φαίνεται, απατηλά, να μας αποδυναμώνει, αυτή η ίδια μας κάνει ισχυρούς, αυτή η ίδια είναι η νίκη πάνω στο Εγώ, η Ανάσταση του Θείου μέσα στον άνθρωπο. Αυτή θα χαρίσει την Ειρήνη στη ψυχή, που λείπει τόσο πολύ απ’ όλους μας.

   Έξω από τους τύπους και τις τυπικότητες των κατά συρροή ευχών, ας έχουμε καλές γιορτές. Ας νοιώσουμε συνειδητά και αισθαντικά το νόημα της Σταύρωσης και της Ανάστασης και όχι «λόγια των ημερών» συμβατικά. Ας κάνουμε την ελπίδα πράξη.

 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝ. ΝΙΚΑΣ