ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

«Μην κλαίτε για την απουσία μου

Είμαι με το Θεό

Και οι προσευχές μου είναι μαζί σας.

Θα σας αγαπώ από τον Παράδεισο,

Απεβίωσε στο Μόντρεαλ στις 17/10/2010 ο Αριστομένης Παπαγεωργίου σε ηλικία 66 ετών, σύζυγος της Ευθυμίας Νικ. Καραχάλιου.

Ο Μένης ήταν ευγενικός στους συνανθρώπους του, τίμιος σαν επιχειρηματίας και πολύ καλός οικογενειάρχης.

Όσοι τον γνώριζαν, τον εκτιμούσαν για την ευγένειά του και τον καλό του χαρακτήρα. Καμάρωνε τα παιδιά του, τα οποία σπούδασε και χαίρουν την εκτίμηση της Καναδικής κοινωνίας, κι εκείνα τον σέβονταν και τον είχαν πάντα παράδειγμά τους.

Η ταφή του έγινε στο Μόντρεαλ, όπου τον συνόδεψαν συγγενείς, φίλοι, συμπατριώτες από τη γενέτειρά του, Καλλίδονα και το χωριό μας που διαμένουν εδώ, καθώς και σύσσωμο το διδακτικό προσωπικό των τρίγλωσσων ημερήσιων σχολείων «Σωκράτης». Στη μνήμη του κατατέθηκαν δωρεές σε ινστιτούτα ιατρικής έρευνας , στον Καρδιολογικό, αντικαρκινικό και νευρολογικό τομέα, σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και στα σχολεία «Σωκράτης» από αξιωματούχους της Ελληνικής κοινότητας, δασκάλους των σχολείων, συγγενείς και φίλους.

Αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλους όσους, με όποιον τρόπο, συμπαραστάθηκαν στον βαρύ μας πένθος. Ένα μεγάλο, επίσης, ευχαριστώ στην αδερφή και θεία Δημητρούλα για όλα όσα έκανε για τον αγαπημένο μας σύζυγο και πατέρα, καθώς και στον αδερφό και θείο μας Κώστα Καραχάλιο, που μας βοήθησε το καλοκαίρι που ήρθαμε στην Ελλάδα.

Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του.

Η οικογένειά του,

Ευθυμία, Γιάννης, Ελένη, Τζο

ΦΩΤΕΙΝΗ ΔΗΜΟΣΘΕΝΙΔΗ

Έφυγε από τη ζωή στις 15/11/10, πλήρης ημερών, μέσα στη θαλπωρή και τη φροντίδα των παιδιών της και των εγγονιών της, η αγαπημένη μας μητέρα.

Ήταν κόρη του Καπόγιαννη από τη Μοφκίτσα. Ήρθε νύφη στη Ζούρτσα το 1936 πολύ νέα, σεμνή και όμορφη.

  Έστησε το καλό νοικοκυριό της με τα προικιά, τα έπιπλα και την άρτια οικοσκευή που έφερε μαζί της, η οποία συχνά γινόταν αντικείμενο δανεισμού με πολύ ευχαρίστηση, σε γιορτές και γάμους.

Η κυρά-Φωτεινή αγάπησε τη Ζούρτσα και τους ζουρτσάνους και την αγάπησαν κι’ αυτοί και όχι τυχαία. Η προσφορά της στους άλλους ήταν γι’ αυτήν τρόπος ζωής. Και ενέσεις στον ασθενή μπορούσε να κάνει και πρώτες βοήθειες σε πληγωμένο να προσφέρει και νεκρό να περιποιηθεί και συμβουλές να δώσει για το νοικοκυριό, το γλυκό, το φαγητό, το πλεκτό, το υφαντό, την κηπουρική και για ότι άλλο απαραίτητο για τη ζωή στο χωριό..

Ήταν στο χαρακτήρα της να αισθάνεται ευθύνη και χρέος για όλα. Θα αναφέρω κάτι που με είχε εντυπωσιάσει. Στην κατοχή, που η οικογένεια είχε καταφύγει στην εξοχή όπως πολλές άλλες, για ασφάλεια, μεταμφιεζόταν πολλές φορές σε γριά προκειμένου να μπαίνει ανεμπόδιστη από τους κατακτητές στο χωριό να παίρνει τρόφιμα. Η φιλοξενία και η συμπαράσταση στους συγγενείς και φίλους που ήρθαν τότε στο χωριό από την πεινασμένη Αθήνα, ήταν επίσης γι’ αυτήν ευθύνη και χρέος.

Η αισιοδοξία, η υπομονή, η εχεμύθεια, η εργατικότητα, η επιδεξιότητα, η κοινωνικότητα, η τόλμη, ήταν δυνατά στοιχεία του χαρακτήρα της.

Με την οξεία αντίληψη και την εκπληκτική μνήμη που είχε, γινόταν καλή και ενδιαφέρουσα αφηγήτρια των πολλών γεγονότων που έζησε.

Παρακολουθούσε πάντα τα γύρω της δρώμενα και ήταν επιτυχημένα αποφθεγματική. «Στάμενος άνθρωπος» όπως λέει ο γαμπρός της Δημήτρης.

Όλοι έχουν μια καλή κουβέντα να πουν για την κυρά-Φωτεινή. Για την καλοσύνη της και την άριστη παρουσία της στη ζωή της Ζούρτσας.

«Έφυγε μια καλή γυναίκα, μια αρχόντισσα σε όλα της», ακούσαμε πολλές φορές.

Ευτύχησε να μεγαλώσει τέσσερα παιδιά, να πιάσει επτά εγγόνια και οκτώ δισέγγονα. Θα μακρυγορήσω αν αναφερθώ στην προσφορά της στην οικογένειά της. Αυτή αποδείχτηκε από την αγάπη και το σεβασμό που της έδειχναν όλοι. Είχε το χάρισμα να επικοινωνεί με όλες τις ηλικίες και είχε ψυχικά αποθέματα για όλους. Στις οικογενειακές μας συγκεντρώσεις κυριαρχούσε πάντα με το έξυπνο και λεπτό χιούμορ της, και γινόταν απολαυστική χάρη στο πηγαίο υποκριτικό της ταλέντο.

Ήταν το σταθερό σημείο αναφοράς στη ζωή όλων μας.

Αγαπημένη μας μητέρα. Η ζωή σου είναι παράδειγμα για όλη την οικογένειά σου και όχι μόνο. Έφυγες ήρεμα με την πληρότητα ότι έκαμες το χρέος σου απέναντι σ’ αυτή και στη μικρή κοινωνία που έζησες.

Ευχή μας είναι να σου μοιάσουμε, στη προσφορά ζωής που έκαμες, στη ψυχική αντοχή και στη πνευματική διαύγεια που είχες μέχρι την τελευταία σου στιγμή.

Δε γέρασες ποτέ. Έφυγες «νέα» στα 93 σου χρόνια.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε.

Η κόρη σου, Δήμητρα

Αντί στεφάνου, η οικογένειά της, συγγενείς και φίλοι προσέφεραν το ποσό των χιλίων (1000) ευρώ, το οποίο δόθηκε για την ηλεκροδότηση και την εκτέλεση εργασιών στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας.