|
Στις 31 Οκτωβρίου
1994 άφησε την τελευταία πνοή της στο Ιατρικό Κέντρο της Αθήνας η
Ντινούλα Ζαριφοπούλου.
Αντί μνημοσύνου,
ας μου επιτραπεί ν’ αναφερθώ στον άνθρωπο, αλλά και στην εκπαιδευτικό
«δασκάλα Ντινούλα», όπως όλοι την φώναζαν.
Δεν δημιούργησε
δική της οικογένεια, που ήταν η μεγάλη της επιθυμία. Έζησε από παιδί
τηρώντας τις παραδόσεις της Ζούρτσας και σαν μεγαλύτερη αδελφή
επωμίσθηκε από νωρίς όλα τα βάρη της οικογένειας και έγινε θυσία γι’
αυτήν.
Άνοιξε μια
τεράστια αγκαλιά αγάπης για τα παιδιά όλου του κόσμου, τους μαθητές της,
τα παιδιά των συγχωριανών και των φίλων της, τα ανήψια της. Αυτή η
πληθωρική αγκαλιά αγάπης είχε πάντα χώρο για όλους και υπήρξε στήριγμα
και αποκούμπι σε δύσκολες στιγμές πολλών ανθρώπων, που ζήτησαν βοήθεια
κάθε λογής από εκείνη.
Απλόχερα σπατάλησε
τον εαυτόν της στους συνανθρώπους της, περιφρόνησε τα υλικά αγαθά για
την καλλιέργεια της ψυχής, θυσίασε κάθε προσωπική ευτυχία για την
ευτυχία των δικών της ανθρώπων. Ο ανθρωπισμός και η ευαισθησία συνόδεψαν
κάθε στιγμή της ζωής της, κι έδωσαν νόημα και αξία σε κάθε πράξη αγάπης,
σε κάθε βήμα της διδασκαλικής και προσωπικής της ζωής. Γι’ αυτό και οι
Ζουρτσάνοι την αγαπούσαν και την εσέβοντο, την θυμούνται πάντα με
νοσταλγία και αναπολούν το «πέρασμά» της από το χωριό μας. Υπήρξε μια
χαρακτηριστική πληθωρική φιγούρα Ελληνίδας Δασκάλας του χωριού, που όμως
μέσα από τα λαμπερά μάτια της ξεπηδούσε ένας αστείρευτος δυναμισμός, μια
ζωντάνια, μια αρχοντιά μια περηφάνια, όλα αυτά τα στοιχεία που με κάθε
τρόπο προσπάθησε να εμφυσήσει επί χρόνια και στους μικρούς μαθητές της.
Αυτή η φιγούρα δεν
έχει πάψει ποτέ να τριγυρνάει μέχρι σήμερα στις καρδιές των ανθρώπων που
σφράγισε με την παρουσία της τη ζωή τους.
Κατά την διάρκεια
της εκπαιδευτικής της διαδρομής, πολλές γενιές μαθητών πέρασαν από τα
σχολικά θρανία και έμαθαν απ’ αυτήν τα πρώτα τους γράμματα. Η δασκάλα
Ντινούλα δεν αγαπούσε απλώς τα παιδιά, κυριολεκτικώς τα λάτρευε. Έσκυβε
με λαχτάρα πάνω στα πρωτάκια για να τα ενθαρρύνει, να τα προστατεύσει,
να τα προφυλάξει και αυτά την αγαπούσαν σαν την μανούλα τους. Η αγάπη
της για τα παιδιά του σχολείου ήταν ολοκληρωτική και μοναδική.
Σε μια επιστολή
του ο συμπατριώτης μας και μαθητής της Γρηγόρης Βλάμης γράφει: «Η
αγαπημένη μας δασκάλα εφάρμοσε πιστά το δίδαγμα του μεγάλου Ιταλο-Ελβετού
Παιδαγωγού
ΠΕΣΤΑΛΟΤΣΙ
«ΑΓΑΠΑ
ΔΑΣΚΑΛΕ ΚΑΙ ΚΑΜΕ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ».
Με την αγάπη της εγαλούχησε επί 40 χρόνια τους μικρούς μαθητές της, που
έγιναν μεγάλοι και αναδείχθηκαν σε δασκάλους – καθηγητές, δικηγόρους,
δικαστές, που φτάσανε μέχρι τον Άρειο Πάγο.
Αφοσιώθηκε σαν
Ιεραπόστολος ακαταπόνητα στο λειτούργημά της. Στη σημερινή κοινωνία της
σχετικής πνευματικής φτώχειας και της απαξίωσης των ηθών, του
ελλείμματος παιδείας και ανθρωπισμού, και της ολοκληρωτικής κατάρρευσης
των ηθικών αξιών, η δασκάλα της Ζούρτσας στάθηκε ακλόνητη και δίδαξε με
το παράδειγμά της, πίστη στο Θεό, αγάπη στην οικογένεια και αφοσίωση
στην Πατρίδα.
Έτσι τίμησε με
την απλότητά της το θεσμό της οικογένειας, την καταγωγή της και την
γενιά της.
Υπόδειγμα ήθους
έφυγε ήρεμη, αγαπητή και σεβαστή απ’ όλους μας. Όσοι είχαμε την τιμή να
μαθητεύσουμε κοντά της, υποσχόμαστε να κρατήσουμε στην μνήμη μας την
ζεστασιά της ψυχής της, το χαμόγελό της και την απέραντη καλοσύνη της.
Δεν ξέφυγε ποτέ από τον δρόμο της τιμής και της προσφοράς».
Με αυτά τα
χαρακτηριστικά λόγια την τίμησε ο αγαπητός μας συμπατριώτης Γρηγόρης
Βλάμης.
Η γλυκιά ανάμνηση
και ευγνωμοσύνη μας θα είναι πάντα χαραγμένες στην καρδιά μας. Ας είναι
αιωνία η μνήμη σου και ελαφρύ το χώμα της Ζούρτσας που σε σκέπασε.
Γιάννης Π. Ζαριφόπουλος |
