ΟΙ ΠΕΡΣΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

2.500 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ (490 π.Χ.)

ΜΕΡΟΣ B΄

[ΠΕΡΙΛΗΨΗ Α΄ΜΕΡΟΥΣ: Το μεγάλο κράτος των Περσών και των Μήδων εκτεινόταν από τα βάθη της Ασίας μέχρι και τα Μικρασιατικά Παράλια της Ιωνίας. Οι Ελληνικές Ιωνικές πόλεις (Μίλητος, Έφεσος κ.ά.) προσπάθησαν να αποτινάξουν τον περσικό ζυγό με την Ιωνική Επανάσταση του 499 π.Χ., αλλά δεν το κατόρθωσαν. Οι Πέρσες, για να τιμωρήσουν την Αθήνα και την Ερέτρια που είχαν βοηθήσει τις Ιωνικές πόλεις στην επανάσταση, αλλά, κυρίως, για να επεκτείνουν την κυριαρχία τους στο Αιγαίο, στην Ελλάδα και στη Μεσόγειο, οργάνωσαν εκστρατείες κατά της Ελλάδας. Το 492 π.Χ. με το στρατηγό Μαρδόνιο, κατέλαβαν τη Θράκη και τη Μακεδονία, αλλά η καταστροφή του στόλου τους στον Άθω της Χαλκιδικής από θαλασσοταραχή τους ανάγκασε να επιστρέψουν στην Περσία. Το 490 π.Χ., όμως, επανήλθαν. Διέσχισαν το Αιγαίο, έφτασαν στην Εύβοια και, αφού εκδικήθηκαν με καταστροφή την Ερέτρια, κατέπλευσαν στο Μαραθώνα. Στη μάχη του Μαραθώνα, το Σεπτέμβριο του 490 π.Χ., οι Έλληνες, χάρη στον ηρωϊσμό τους και στο ευφυές στρατηγικό σχέδιο του Μιλτιάδη, πέτυχαν περίλαμπρη νίκη και απέκρουσαν τον περσικό κίνδυνο.

Στη μάχη του Μαραθώνα έγινε εκτενής αναφορά στο Α΄μέρος με αφορμή την εορταζόμενη φέτος συμπλήρωση 2500 χρόνων από την πραγματοποίησή της. Τώρα, στο Β΄μέρος, θα παρουσιαστούν συνοπτικά τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά τη μάχη του Μαραθώνα, που ήταν πολλά και σημαντικά, γιατί οι Πέρσες εξεστράτευσαν και πάλι κατά της Ελλάδας και οι Έλληνες, αμυνόμενοι «περί Πάτρης», έγραψαν νέες χρυσές σελίδες στην Ελληνική αλλά και στην παγκόσμια Ιστορία. Έτσι θα δοθεί στους αναγνώστες μια ολοκληρωμένη εικόνα για τους περσικούς πολέμους και θα επισημανθεί η τεράστια σημασία της ελληνικής αντίστασης, που απώθησε τους Πέρσες και ματαίωσε τα σχέδιά τους.]

481 π.Χ. ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

Μετά τη μάχη στο Μαραθώνα οι Έλληνες ήταν βέβαιοι ότι οι Πέρσες θα επιστρέψουν με νέα εκστρατεία, μετά την ήττα και την ταπείνωση που υπέστησαν. Νέος ηγέτης της Αθήνας είχε αναδειχθεί ο Θεμιστοκλής, ο οποίος έπεισε τους Αθηναίους ότι η μόνη ελπίδα σωτηρίας θα ήταν η ναυπήγηση πολεμικού στόλου. Άλλωστε, κατά τη γνώμη του, αυτό εννοούσε και ο χρησμός του Μαντείου των Δελφών, που συμβούλεψε τους Αθηναίους να φτιάξουν «ξύλινα τείχη».

Έτσι, η Αθήνα εξελίχθηκε γρήγορα σε μεγάλη ναυτική δύναμη. Ενόψει της νέας περσικής απειλής, οι Έλληνες, με πρωτοβουλία Αθηνών και Σπάρτης, συνεδρίασαν το φθινόπωρο του 481 π.Χ. στον Ισθμό της Κορίνθου, όπου αποφάσισαν να σταματήσουν τις μεταξύ τους έριδες και να αμυνθούν ενωμένοι κατά των Περσών, δίνοντας την αρχιστρατηγία στους Σπαρτιάτες.

480 π.Χ. Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ

Τη νέα εκστρατεία των Περσών ξεκίνησε και οδήγησε ο βασιλιάς Ξέρξης, που είχε διαδεχτεί το Δαρείο. Συγκέντρωσε πολυάριθμο στρατό, ιππικό και στόλο, που ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη που είχε ποτέ ως τότε συγκεντρωθεί. (Μάλιστα ο αρχαίος ιστορικός των περσικών πολέμων Ηρόδοτος δίνει τους παρακάτω αριθμούς, οι οποίοι, όμως, θεωρούνται υπερβολικοί: 1.700.000 πεζοί, 80.000 ιππείς, 1207 πολεμικά πλοία, ακόμη περισσότερα μεταγωγικά και 517.000 ναύτες). Για να περάσουν οι δυνάμεις του τον Ελλήσποντο, ο Ξέρξης διέταξε τη ζεύξη του στενού. Κατασκεύασε, δηλαδή, πλωτή γέφυρα, στηριγμένη πάνω σε πλοία, που είχαν τοποθετηθεί το ένα πλάι στο άλλο. Και αφού πέρασε από Θράκη και Μακεδονία, βάδισε προς τη Νότια Ελλάδα σκορπίζοντας τον τρόμο και αναγκάζοντας ελληνικές πόλεις και περιοχές να δηλώσουν υποταγή και να «μηδίσουν», δηλ. να πάνε με το μέρος των Περσών και των Μήδων.

Επειδή η τοποθεσία για άμυνα στα Τέμπη δεν κρίθηκε τελικά ασφαλής, οι Έλληνες αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες πιο κάτω, στις Θερμοπύλες, (κοντά στη Λαμία) όπου σχηματιζόταν στενό πέρασμα ανάμεσα στη θάλασσα και στο βουνό που κατέβαινε σχεδόν ως το κύμα. Εκεί συγκεντρώθηκαν 7.000 μαχητές και ανάμεσά τους 300 Σπαρτιάτες με επικεφαλής το βασιλιά της Σπάρτης Λεωνίδα.

Φθάνοντας εκεί ο Ξέρξης θέλησε να τρομοκρατήσει τους Έλληνες με το όγκο του στρατού του. Τους παράγγειλε ότι θα έριχνε τόσα βέλη εναντίον τους, που θα σκέπαζαν τον ήλιο. Εκείνοι όμως του απάντησαν με θάρρος και με χιούμορ ότι θα ήταν καλύτερα έτσι, γιατί θα πολεμούσαν με ίσκιο! Και όταν ο Ξέρξης τους ζήτησε να παραδώσουν τα όπλα, πήρε την περίφανη απάντηση «μολών λαβέ» (έλα να τα πάρεις!) που έμεινε σύμβολο παλικαριάς και αυταπάρνησης για τη λευτεριά. Μετά από αυτό οι Πέρσες έκαναν επανειλημμένες επιθέσεις με μικρά στρατιωτικά τμήματα, γιατί δεν μπορούσαν μέσα στο στενό των Θερμοπυλών να χρησιμοποιήσουν όλο το στρατό τους.

Οι επιθέσεις τους αποκρούονταν επιτυχώς από τους Έλληνες μαχητές, οι οποίοι και με ηρωϊσμό και αυτοθυσία αμύνονταν, αλλά και ανώτεροι ήταν στον οπλισμό και στην πολεμική τέχνη. Έτσι οι Πέρσες είχαν βαριές απώλειες. ΄Ομως, όπως είναι γνωστό, από τη δύσκολη θέση τους έβγαλε ένας προδότης κάτοικος της περιοχής, ο Εφιάλτης, που τους οδήγησε από ένα μονοπάτι στα νώτα των Ελλήνων, οι οποίοι, έτσι, βρέθηκαν κυκλωμένοι. Τότε ο Λεωνίδας ζήτησε από τους άλλους Έλληνες να φύγουν για να γλυτώσουν και να φανούν αλλού χρήσιμοι, αλλά ο ίδιος έμεινε εκεί με τους 300 Σπαρτιάτες και επίσης με 700 Θεσπιείς (από τις γειτονικές Θεσπιές) που δεν δέχτηκαν να φύγουν. Αυτοί οι λιγοστοί εναπομείναντες, που αποφάσισαν «να φυλάγουν Θερμοπύλες», αν και ήταν βέβαιος ο θάνατός τους, αγωνίστηκαν ηρωϊκά μέχρι τέλους και έπεσαν όλοι στο πεδίο της μάχης. Από τότε η θυσία τους έγινε σύμβολο που εξακολουθεί να υμνείται, να παραδειγματίζει και να εμπνέει. Και είναι ισοδύναμη με θρίαμβο, παρόλο που οι Πέρσες τελικά νίκησαν και κατάφεραν να περάσουν το στενό. Αργότερα οι Σπαρτιάτες έστησαν στις Θερμοπύλες μνημείο για τους συμπατριώτες τους, πάνω στο οποίο χαράχτηκε το επίγραμμα του ποιητή Σιμεωνίδη: «Ω ξειν’ αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Δηλαδή «ξένε διαβάτη, να πεις στους Σπαρτιάτες ότι εδώ βρισκόμαστε θαμμένοι, υπακούοντας στις εντολές τους». (Στις Θερμοπύλες υπάρχει σήμερα και είναι επισκέψιμο μνημείο και άγαλμα του Λεωνίδα).

Παράλληλα με τη Μάχη των Θερμοπυλών ο ελληνικός στόλος προσπάθησε να ανακόψει τον περσικό στο Αρτεμίσιο, ακρωτήρι της Βόρειας Εύβοιας, αλλά την αποφασιστική ναυμαχία θα έδινε σε λίγο στη Σαλαμίνα.

490 π.Χ. Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Από τις Θερμοπύλες οι Πέρσες έφτασαν στην Αττική, ενώ ο στόλος τους έπλευσε στο Σαρωνικό. Μπροστά στη θανάσιμη απειλή οι Αθηναίοι με προτροπή του Θεμιστοκλή, πήραν τη δραματική απόφαση να εγκαταλείψουν την πόλη τους και να αναζητήσουν ασφαλέστερο καταφύγιο στη Σαλαμίνα, στην Αίγινα και στην Τροιζήνα, ενώ οι μάχιμοι επιβιβάστηκαν στα πλοία. Έτσι απέφυγαν τη σφαγή, γιατί, πράγματι οι Πέρσες μπήκαν στην Αθήνα και τη λεηλάτησαν ανελέητα και την πυρπόλησαν. Στην κρίσιμη αυτή ώρα το πεζικό των Ελλήνων είχε παραταχθεί για άμυνα στον ισθμό και έφτιαχνε τείχος. Αλλά η μεγάλη ελπίδα τους ήταν ο στόλος.

Για το πού έπρεπε να παραταχτεί ο στόλος για ναυμαχία υπήρξε μεγάλη διαφωνία. Μάλιστα, ο Σπαρτιάτης αρχηστράτηγος Ευρυβιάδης λέγεται ότι σήκωσε το ραβδί του για να χτυπήσει στον Αθηναίο Θεμιστοκλή, ο οποίος τότε του απάντησε το περίφημο «πάταξον μεν, άκουσον δε», δηλαδή χτύπα, αλλά άκουσέ με. Τελικά επικράτησε η άποψη του Θεμιστοκλή ότι συνέφερε τους Έλληνες να ναυμαχήσουν στο στενό της Σαλαμίνας, το γνωστό νησί του Σαρωνικού, όπου δε θα μπορούσε να αναπτυχθεί όλος ο περσικός στόλος και να εκμεταλλευθεί την αριθμητική υπεροχή του. Αναφέρεται μάλιστα ότι ο Θεμιστοκλής με τέχνασμα εκβίασε αυτή την απόφαση, γιατί άφησε να διαδοθεί στους Πέρσες μια ψεύτικη είδηση, ότι δήθεν οι Έλληνες σκόπευαν να φύγουν από τη Σαλαμίνα και έτσι ανάγκασε τους Πέρσες να κλείσουν τις εξόδους του στενού με τα πλοία τους, για να εμποδίσουν τη φυγή του Ελληνικού στόλου. Με την κίνηση αυτή και οι Έλληνες δεν μπορούσαν πλέον να φύγουν από τη Σαλαμίνα, αλλά και οι Πέρσες έπεσαν στην παγίδα του Θεμιστοκλή, γιατί ήταν αναγκασμένοι να ναυμαχήσουν μεσα στο στενό, χωρίς να μπορούν να χρησιμοποιήσουν όλόκληρο το στόλο τους. Στην περίφημη ναυμαχία της Σαλαμίνας, που ακολούθησε, η ελληνική τακτική, οι ορμητικές επιθέσεις των ευέλικτων ελληνικών πλοίων και ο ηρωϊσμός των Ελλήνων μαχητών ανάγκασααν τους Πέρσες σε σύγχυση, σε υποχώρηση και τελικά σε γενική φυγή. Η ναυμαχία, που κράτησε όλη την ημέρα, τελείωσε με θρίαμβο των Ελλήνων και συντριβή των περσικού στόλου. Μια ακόμη χρυσή σελίδα ελληνικής ιστορίας είχε γραφτεί. Και ο μέγας και πολύς Ξέρξης, που περίμενε να δεί, από το όρος Αιγάλεω, από όπου παρακολουθούσε, μια μεγάλη νίκη του στόλου του, αναγκάστηκε να γυρίσει στην Ασία ηττημένος και ταπεινωμένος. Άφησε, όμως, πίσω του το γνωστό μας Μαρδόνιο με πεζικό στρατό, για μια ακόμα προσπάθεια.

479 π.Χ. Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ

Ο Μαρδόνιος με το στρατό που του άφησε ο Ξέρξης έμεινε το χειμώνα του 480-479 π.Χ. στη Θεσσαλία. Την άνοιξη του 479 π.Χ., αφού πήρε αρνητική απάντηση από τους Αθηναίους στην πρότασή του για συμμαχία, εισέβαλε στη Βοιωτία και έφτασε μέχρι την Αθήνα, την οποία οι Αθηναίοι είχαν προλάβει να εγκαταλείψουν για δεύτερη φορά. Επανέλαβε την πρότασή του στους Αθηναίους για συνθηκολόγηση και συμμαχία, αλλά και πάλι πήρε αρνητική απάντηση.

Στο μεταξύ ο πελοποννησιακός στρατός, με επικεφαλής το βασιλιά της Σπάρτης Παυσανία, πέρασε από τον Ισθμό στη Στερεά Ελλάδα, όπου ενώθηκαν μαζί του 8.000 Αθηναίοι με αρχηγό τον Αριστείδη (που πρόσφατα τον είχαν ανακαλέσει από την εξορία ενόψει του μεγάλου κινδύνου), καθώς και άλλοι Έλληνες. Για να τους αντιμετωπίσει, ο Μαρδόνιος γύρισε από την Αθήνα στη Βοιωτία. Εκεί, κοντά στην Πλάταια (στις Πλαταιές) το καλοκαίρι του 479 π.Χ., δόθηκε πολύ σκληρή μάχη, με απώλειες και από τις δύο πλευρές. Στο τέλος όμως οι Έλληνες επεκράτησαν. Οι Πέρσες – και όσοι Έλληνες είχαν συμμαχήσει μαζί τους (είχαν «μηδίσει») – νικήθηκαν και οι περισσότεροι εξοντώθηκαν. Σκοτώθηκε μάλιστα και ο ίδιος ο στρατηγός Μαρδόνιος.

479 π.Χ. Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΗ ΜΥΚΑΛΗ

Με τη μάχη των Πλαταιών γράφτηκε ο επίλογος των περσικών εκστρατειών κατά της Ελλάδος και ολοκληρώθηκε ο αμυντικός ελληνικός θρίαμβος. Τον ίδιο καιρό – ίσως και την ίδια μέρα, κατά μία εκδοχή – ελληνικός στρατός και στόλος πέτυχαν μεγάλη νίκη κατά των Περσών στο ακρωτήριο της Μυκάλης, απέναντι από τη Σάμο. Εκεί βρισκόταν ο περσικός στρατός και στόλος.

Όταν οι Πέρσες έμαθαν ότι ο ελληνικός στόλος, από τη Δήλο που ήταν αγκυροβολημένος, έρχεται εναντίον τους, τράβηξαν τα πλοία τους στη στεριά και οχυρώθηκαν εκεί. Οι Έλληνες, μόλις έφτασαν, έκαναν απόβαση και στη σύγκρουση που ακολούθησε διέλυσαν τον περσικό στρατό και έκαψαν τα πλοία του. Με τη νίκη στη Μυκάλη μπορούμε να πούμε ότι οι Έλληνες άρχιζαν τον επιθετικό-απελευθερωτικό αγώνα τους, για να απωθήσουν οριστικά τους Πέρσες από τα ελληνικά εδάφη και να απελευθερώσουν τις υποδουλωμένες περιοχές. Πράγματι, μετά από λίγο, οι Ιωνικές πόλεις άρχισαν να διώχνουν τις περσικές φρουρές και να απαλλάσσονται από το ζυγό. Ο επιθετικός πόλεμος των Ελλήνων κατά των Περσών κράτησε περίπου 30 χρόνια. Πρωτοστάτησε σ’ αυτόν ως στρατηγός ο Κίμων, γιός του Μιλτιάδη που γνωρίσαμε στη μάχη του Μαραθώνα. Με τις ναυτικές εκστρατείες του Κίμωνα οι Πέρσες εκδιώχθηκαν από το Αιγαίο, από τα Μικρασιατικά Παράλια, από την Κύπρο και αλλού, και αναγνώρισαν την κυριαρχία των Ελλήνων σε αυτά τα μέρη, υπογράφοντας το 448 π.Χ. τη λεγόμενη Καλλίειο ειρήνη, από το όνομα του Αθηναίου διαπραγματευτή Καλλία. Πάντως η ανάμειξη των Περσών στα Ελληνικά πράγματα δε θα σταματήσει, αλλά αυτό ανήκει σε άλλα κεφάλαια της ιστορίας.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΟΥΣΗΣ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ

Οι πολυετείς και πολύνεκροι ελληνοπερσικοί πόλεμοι ήταν αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των Περσών, η οποία, όμως, με τη νίκη των Ελλήνων, δέχτηκε ένα αποφασιστικό πλήγμα. Η θυσία των Ελλήνων, πέρα από τις ηθικές διαστάσεις της, δικαιώθηκε και επισφραγίστηκε με την απόκρουση της περσικής επίθεσης, γεγονός μεγάλης σημασίας και για τον ελληνισμό και για ολόκληρο τον κόσμο. Η Ελληνική επική αντίσταση και θυσία αποτελεί παγκόσμιο διαχρονικό παράδειγμα. Οι Ελληνικές πόλεις εξασφάλισαν την ελευθερία τους και ανέκοψαν την περσική επέκταση στη Μεσόγειο και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή ήπειρο. Έτσι ελεύθερες, μπόρεσαν στη συνέχεια να πετύχουν μια θαυμαστή οικονομική, πολιτική και πνευματική ανάπτυξη. Δημιούργησαν ένα λαμπρό πολιτισμό, τα επιτεύγματα του οποίου κινούν σήμερα τον θαυμασμό και έγιναν κτήμα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η Δημοκρατία, ο Παρθενώνας, ο Επικούριος Απόλλωνας, η δραματική ποίηση, η φιλοσοφία, οι επιστήμες, οι τέχνες κλπ., κατά το λεγόμενο Χρυσό αιώνα, που ακολούθησε, αλλά κα μετά, είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της λαμπρής νίκης.

Σε όλες τις συγκρούσεις φάνηκε η ανωτερότητα της πολεμικής τακτικής και αρετής των Ελλήνων και η ικανότητα των ηγετών τους. Ενωμένοι κατά του κοινού εχθρού μεγαλούργησαν, επιδεικνύοντας υψηλό φρόνημα, απαράμιλλο ηρωϊσμό, αυταπάρνηση και φιλοπατρία.

Ήταν οι ελεύθεροι συνειδητοί πολίτες, που δεν ένιωθαν την πατρίδα τους σαν μια ξένη, μακρινή και καταπιεστική δύναμη, όπως συνέβαινε με τους Πέρσες, αλλά την ταύτιζαν με τον εαυτόν τους.

Ήταν οι ελεύθεροι άνθρωποι, που με τα όπλα τους και τη θυσία τους υπερασπίστηκαν την ελευθερία ενάντια στο δεσποτισμό. Δίκαια ειπώθηκε ότι οι ελληνοπερσικοί πόλεμοι ήταν σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων, δύο διαφορετικών και αντίθετων τρόπων ζωής, αξιών και πολιτικών αντιλήψεων. Σύγκρουση κατά την οποία το φως επεκράτησε του σκότους, η δημοκρατία και η ελευθερία νίκησε την τυραννία και το δεσποτισμό, ο ελληνικός πολιτισμός την τότε ασιατική βαρβαρότητα.

Ο ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας μας, με αφορμή τον εορτασμό των 2500 χρόνων από τη νίκη των Ελλήνων κατά των Περσών στο Μαραθώνα (490 π.Χ.), κάναμε και μια ειδική αναφορά στο αγώνισμα του Μαραθωνίου δρόμου των 42,2 χιλιομέτρων, που έχει διεθνώς καθιερωθεί σε ανάμνηση της διαδρομής που έκανε ο αρχαίος αγγελιοφόρος Φειδιππίδης, για να μεταφέρει την είδηση της νίκης από το Μαραθώνα στην Αθήνα, όπου και έπεσε νεκρός, αφού φώναξε το γνωστό «νενικήκαμεν».

Στο παρόν σημείωμα θα περιοριστούμε σε μια σύντομη αναφορά στον κλασικό μαραθώνιο δρόμο της Αθήνας, που πραγματοποιήθηκε φέτος, την Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010. Όπως αναμενόταν, η συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη και ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Έτρεξαν πάνω από 10.000 δρομείς στη μεγάλη διαδρομή των 42,2 χιλιομέτρων, ενώ αρκερές χιλιάδες επίσης έλαβαν μέρος στις μικρότερες διαδρομές των 10 και 5 χιλιομέτρων που διεξήχθησαν την ίδια μέρα. Οι αριθμοί αυτοί αποτελούν ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα του αγωνίσματος, μια και ο κλασικός μαραθώνιος της Αθήνας φέτος είχε επετειακό χαρακτήρα και ήταν ενταγμένος στον εορτασμό των 2500 χρόνων από την περίφημη μάχη του Μαραθώνα, πράγμα που –πλην άλλων– προσήλκυσε τις πολλές χιλιάδες των ελλήνων και ξένων δρομέων, επαγγελματιών και ερασιτεχνών. ‘Εγιναν μάλιστα και σπουδαίες επιδόσεις από τους συνήθεις υπόπτους Κενυάτες δρομείς. Ο πρώτος έτρεξε τα 42,2 χιλιομ. σε 2 ώρες και 12΄, που είναι η τρίτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στη συγκεκριμένη κλασική διαδρομή.

Όλα αυτά, βέβαια, είναι γνωστά από τα ευρείας κυκλοφορίας και εμβέλειας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Όμως ειδικό ενδιαφέρον για τους αναγνώστες της εφημερίδας μας έχει ασφαλώς η είδηση ότι στον ως άνω μαραθώνιο των 42,2 χιλιομέτρων έτρεξαν –όπως είχαμε προαναγγείλει– και τερμάτισαν θριαμβευτικά στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο, δύο συμπατριώτες μας Ζουρτσάνοι, που ασχολούνται ευκαιριακά και ερασιτεχνικά με το τρέξιμο: Ο Φώτης Ν. Καραβούλιας και ο Νίκος Φ. Βλάχος. Ο πρώτος, με τον καταπληκτικό χρόνο των 2 ωρών και 56΄, συγκαταλέγεται πλέον μεταξύ των καλύτερων ελλήνων ερασιτεχνών μαραθωνοδρόμων της ηλικιακής του κατηγορίας. Αλλά και ο δεύτερος (σε μεγαλύτερη ηλικιακή κατηγορία αυτός), παρόλο που η δουλειά του δεν του αφήνει περιθώρια για επαρκή προετοιμασία, έκανε μια παλικαρίσια εμφάνιση με 5 ώρες και 6΄ και αποτελεί υπολογίσιμη και ανερχόμενη δύναμη μεταξύ των ελλήνων βετεράνων μαραθωνοδρόμων. Πάντως, και οι δύο άφησαν πίσω τους κάμποσες χιλιάδες δρομείς. Δεν έχουμε παρά να τους συγχαρούμε θερμά και να τους ευχηθούμε και νέες επιτυχίες. Μακάρι και για άλλους συμπατριώτες η εφημερίδα να μαθαίνει και να δημοσιεύει παρόμοιες ειδήσεις. Δεν αποκλείεται φέτος να ήταν κι άλλοι, αλλά δεν έχουμε πληροφορίες. Όσο για κάποιους (ανάμεσά τους και ο γράφων), που δεν πήραν τελικά μέρος, επειδή στη διάρκεια της προετοιμασίας τους προέκυψαν τραυματισμοί στις προπονήσεις... υπομονή, παιδιά, του χρόνου η σειρά σας!

Ιωάννης Αντωνόπουλος