Ο 24χρονος ομογενής Ιγκορ Προεστάκης είναι γεμάτος εικόνες. Οι ώρες πάνω στον μηχανισμό του γεωτρύπανου έμοιαζαν ατελείωτες. Οι ατυχίες που συνάντησε αμέτρητες, η ψυχολογική πίεση αφόρητη, αλλά στο τέλος δύο συναισθήματα τον πλυμμύρισαν: δικαίωση και υπερηφάνεια, αφού και σε αυτή τη συγκλονιστική στιγμή  της παγκόσμιας ιστορίας, την προσπάθεια διάσωσης 33 ανθρώπων που έμειναν θαμμένοι μέσα στη γη για περσσότερο από δύο μήνες, ένας Έλληνας είχε πρωταγωνιστικό ρόλο! Ο Ιγκόρ είχε την ιδέα για το σχέδιο που οδήγησε στη διάσωση των 33 μεταλλωρύχων έπειτα από 69 μέρες εγκλωβισμού στα έγκατα της γης: πρότεινε τη διάνοιξη νέας εισόδου με γεωτρύπανο κι όχι τη χρήση μιας από τις υπάρχουσες. Μαζί με το θείο του Μιχάλη Προεστάκη, μηχανικό και διευθυντή της εταιρείας “Drilling Supply” που ειδικεύεται στις γεωτρήσεις, κατάφεραν τον απεγκλωβισμό επαληθεύοντας τη ρήση «όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις έναν Έλληνα από κάτω».

Ο 24χρονος με ρίζες από την Κρήτη μίλησε στο «ΘΕΜΑ» για την χειρότερη και την καλύτερη στιγμή της επιχείρησης απεγκλωβισμού, που διήρκησε συνολικά 33 μέρες.

«Αρχικά αποφράξαμε τους αγωγούς για τον ανεφοδιασμό των εγκλωβισμένων. Πράγματι η ιδέα να χρησιμοποιήσουμε γεωτρύπανο για να φτάσουμε στους 33 ήταν δική μου. Είχαμε ήδη καταστρώσει το σχέδιο α’, αλλά χρειαζόμασταν άμεσα ένα εναλλακτικό σχέδιο για τον απεγκλωβισμό πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων. Εξήγησα με λεπτομέρειες το σχέδιο και την τεχνική στον θείο μου Μιχάλη, ο οποίος συμφώνισε αμέσως. Όταν το παρουσιάσαμε στον επικεφαλής μηχανικό της επιχείρησης διάνοιξης της σήραγγας κ. Αντρέ Σουγκαρέτ, πήραμε αμέσως το Ο.Κ. ώστε να πιάσει ο “Hole opener”, όπως βαφτίσαμε το γεωτρύπανό μας, δουλειά», λέει ο ίδιος, επισημαίνοντας τη δυσκολία της επιχείρησης,

«Δουλεύαμε πάνω από τη γεώτρηση μέρα νύχτα για να πετύχουμε στον στόχο μας. Πολύ σκληρή δουλειά. Κοιμόμουν για λίγιες ώρες μέσα στο φορτηγάκι μου ή σε ένα κοντέινερ που είχαμε στήσει δίπλα από το γεωτρύπανο. Εργαστήκαμε σκληρά και πετύχαμε το θαύμα. Χρειαζόταν μεγάλη ψυχική ηρεμία για να μπορέσουμε να οδηγήσουμε το γεωτρύπανο στους εγκλωβισμένους μεταλλωρύχους».

ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΖΩΗΣ

Χειρότερη στιγμή της επιχείρησης διάνοιξης ήταν την πέμπτη ημέρα, όταν έσπασε ένα από τα έμβολα της γεώτρησης. «Είχαμε φτάσει στα 262 μέτρα και έσπασε ένα από τα έμβολα. Χρειαστήκαμε σχεδόν πέντε μέρες για να το τραβήξουμε έξω από την τρύπα. Έδώ ήταν η στιγμή που είπα μέσα μου “δεν θα τα καταφέρουμε’’. Χρειάστηκε να κατασκευάσουμε ένα εργαλείο που το ονομάσαμε “αράχνη” για να τραβήξουμε στην επιφάνεια το έμβολο. Τελικά το κεταφέραμε με την τρίτη προσπάθεια» μας λέει.

Όσο για την καλύτερη στιγμή της επιχείρησης, αναμφισβήτητα ήταν όταν είδε τον πρώτο μεταλλωρύχο Φλορένσιο Άβαλο να εξέρχεται σώος. «Χαλάλι ο κόπος μας. Με το χέρι στην καρδιά σας λέω πως η καλύτερη στιγμή της ζωής μου ήταν όταν είδα να βγαίνει από τη γη η κάψουλα με τον πρώτο μεταλλωρύχο. Όταν βγήκε και αγκάλισε τη γυναίκα και τα παιδιά του ήταν κάτι συγκλονιστικό, που δεν θα το ξεχάσω ποτέ».

Η σκληρή δουλειά, η πίστη στο αποτέλεσμα και ο προσωπικός όρκος που έδωσε ο καθένας τους για να σώσουν τους 33 συνανθρώπους τους ήταν το μυστικό της επιτυχίας, σύμφωνα με τον 24χρονο. «Δώσαμε έναν όρκο ζωής και τον κρατήσαμε μέχρι τέλος», δήλωσε ικανοποιημένος.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ

Ο Ιγκόρ Προεστάκης εργάζεται ως μηχανικός στην εταιρεία “Drilling Supply” που διευθύνει ο θείος του Μιχάλης και έχει ως αντικείμενο τις γεωτρήσεις. Η εταιρεία εφοδίασε με τον αναγκαίο εξοπλισμό την επιχείρηση διάσωσης των μεταλλωρύχων που στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Η καταγωγή της οικογένειας Προεστάκη είναι από την Κρήτη, την οποία μέχρι σήμερα δεν είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί ο Ιγκόρ. «Θέλω να επισκεφθώ σύντομα την Κρήτη και το χωριό μας, το Γαβαλοχώρι Χανίων. Ο παππούς μας έφυγε από το νησί στις αρχές του 20ού αιώνα και αναζήτησε την τύχη του στη μακρυνή Χιλή που έγινε η νέα του πατρίδα. Μεγαλώσαμε με ιστορίες από τον παππού και τον πατέρα μας για την Κρήτη και την Ελλάδα. Εξάλλου, και μόνο από το επίθετο ξεχωρίζουμε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα στη Χιλή» λέει στο «ΘΕΜΑ» ο Ιγκόρ που δηλώνει fan της κρητικής μουσικής και του ελληνικού γύρου. «Μου αρέσει η κρητική μουσική και την ακούμε κάθε φορά που βρισκόμαστε όλοι μαζί, σε γιορτές και οικογενειακές χαρές. Δεν ξέρω να χορεύω, αλλά θέλω να μάθω. Οι χοροί της πατρίδας είναι λεβέντικοι και μου αρέσουν. Όσο για το ελληνικό φαγητό, ο γύρος και οι κεφτέδες έχουν την τιμητική τους κάθε φορά που συγκεντρώνεται όλη η οικογένεια»...