Κάθε χρόνο ολόκληρο το Έθνος και οι απανταχού Έλληνες γιορτάζουμε την Εθνική μας Επέτειο του 1821 που είναι το μεγάλο ορόσημο του Γένους και της Φυλής μας. Γιορτάζουμε για να θυμηθούμε και να θυμήσουμε τη χρονιά εκείνη με τον τετραψήφιο αριθμό, που έγινε σύμβολο καθηγιασμένο και που πάντα θα συγκλονίζει όσο υπάρχουν Έλληνες αλλά και όσο θα υπάρχουν ελεύθεροι άνθρωποι. Τη χρονιά εκείνη που ένας υπόδουλος λαός βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με την ιστορία του, πρόσωπο με πρόσωπο με τη μοίρα του, αγκάλιασε το πεπρωμένο του. Τότε που ένας Λαός βασανισμένος κοίταξε κατάματα τον τύρανο, που ποτέ δεν πίστεψε για αφέντη του και βροντοφώναξε φτάνει πιά, ως εδώ!

Και τότε ήταν που το σαρκαστικό γέλιο του δυνάστη πνίγηκε στο λαιμό του! Τότε ήταν που τα κατάπληκτα – κι ενοχλημένα – βλέμματα των «μεγάλων» και ισχυρών στράφηκαν προς τους «φτωχούς» και αναιδείς «Γραικούς». Τότε ήταν που οι διάφοροι Μέτερνιχ-μακιαβελικοί «αναλυτές» του αίματος των νεωτέρων Ελλήνων στο οποίον «ουδέ σταγών γνήσιου και αρχαίου Ελληνικού αίματος ρέει» - άρχισαν να αμφιβάλλουν ακόμα και οι ίδιοι για τις γελοίες θεωρίες τους. Το πόσο λάθος είχαν κάνει και το πόσον επλανώντο πλάνην οικτράν φάνηκε όταν το αίμα αυτό άρχισε να μεγαλουργεί, να θυμίζει έντονα τη προέλευσή του και να ποτίζει όχι απλώς το δένδρο της Ελευθερίας αλλά και την Ελλάδα ολόκληρη απ’ άκρου εις άκρον.

Μέσα από αυτό το καθηγιασμένο αίμα ξεπήδησε ο Θρύλος του 1821. Ένας θρύλος ολοζώντανος, που δεν ήταν μύθος, που δεν ήταν μια «ψευδής» και δυσάρεστη είδηση για τους απανταχού της γης δυνάστες, ούτε ένα απατηλό και ουτοπικό όραμα για τους απανταχού της γης σκλαβωμένους και καταπιεσμένους. Ήταν μια χειροπιαστή πραγματικότητα, μια μεγάλη και απίστευτη αλήθεια, ένα συνταρακτικό ντοκουμέντο.

Πως να μην είναι συνταρακτικό ντοκουμέντο όταν αυτοί οι «απίθανοι» Έλληνες τόλμησαν – και το πέτυχαν – να κάνουν μια ολόκληρη αυτοκρατορία να «παραμιλάει στον ύπνο της» και έναν ολόκληρο κόσμο να αφουγκράζεται άφωνος και άλαλος όχι μόνο τις απίστευτες κλαγές των όπλων, όχι μόνο τις φοβερές κραυγές των μανιασμένων αλλά και έκπληκτων τυράνων και σφαγέων, όχι μόνο το γοερό θρήνο που έφτανε ως τα ουράνια, αλλά πέρα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα τη μεγάλη, την εκωφαντική, την υπερκόσμια «βουή». Μια βουή που έμοιαζε πρωτάκουστη. Κι όμως ήταν τόσο γνώριμη σ’ αυτούς που γνώριζαν την Ιστορία. Γιατί είχε ξανακουστεί όμοια και απαράλλαχτη άλλοτε σ’ ένα πέρασμα που το λέγαν Θερμοπούλες, άλλοτε σ’ ένα «ξέφωτο» που το λέγαν Μαραθώνα κι’ άλλοτε σε μια θάλασσα που τη λέγαν Σαλαμίνα.

Ήταν η βουή της Νίκης των Ελλήνων! Και μαζί με τη βουή και κάτι ονόματα θρυλικά. Κάποιες μορφές απόκοσμες, που άνοιξαν τις πόρτες της Ιστορίας με το σπαθί και το καρυοφίλι τους. Που πέρασαν στην αθανασία με τη θυσία τους: Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Αθανάσιος Διάκος, Μάρκος Μπότσαρης αλλά και χιλιάδες ανώνυμοι ήρωες. Η αθάνατη γενιά του ’21. Που θυσίασαν τη ζωή τους και έγιναν ήρωες όχι για να τους γράψει η Ιστορία, ούτε για να καρπωθούν οφίτσια αλλά για να ελευθερώσουν το Γένος των Ελλήνων. Που κατέπληξαν τον κόσμο και γελοιοποίησαν τον κατακτητή για να αποκτήσουν ότι αγάπησαν περισσότερο από κάθε τι και τους το αποστέρησαν. Την Ελευθερία τους!

Αλλά και που άφησαν σε μας τους μεταγενέστερους βαρειά κληρονομιά και Θείες υποθήκες. Υποθήκες για παραδειγματισμό από το έργο και τις θυσίες τους. Υποθήκες για συνεχή εγρήγορση και αγάπη προς την Πατρίδα και την ελευθερία, για καταπολέμηση της «διχόνοιας της δολερής» για ενότητα και αδελφοσύνη.

Αυτές τις θείες και ανεπανάληπτες υποθήκες καλούμεθα οι Πανέλληνες –και πάντα θα καλούμεθα- να τις δεχτούμε και να τις τηρήσουμε.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝ. ΝΙΚΑΣ