Μεγάλη Πέμπτη για την ορθόδοξη χριστιανοσύνη, ημέρα θλίψης, άχραντα πάθη «στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων βασιλεύς», η κοινωνία στον κυκεώνα των δυσμενών περιστάσεων, καθένας μας ενώπιον των ευθυνών του και η δυστυχία να μας κοιτάζει κατάματα, ρωτώντας με απόγνωση αν «οι ενοικούντες επί της γης» έχουν καταφέρει, τελικά, να αντιληφθούν τη σημασία και το νόημα της Δικαιοσύνης...

Μακάρι να ήταν εύκολη μία κάποια απάντηση που θα κάλυπτε τα «κενά» της λογικής και θα έλυνε τις απορίες των «εισέτι σκεπτομένων».

Ναί, πένθημα κτύπησαν πάλι οι καμπάνες των εκκλησιών όπου με κατάνυξη συνέρευσαν τα πλήθη... Αλήθεια, πόσα παιδιά - νηστικά, άρρωστα και πικραμένα – θα σβήσουν στην υφήλιο την ώρα που θα ακούγεται το συγκλονιστικό αντίφωνο «σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας» Βλέπεις, είκοσι αιώνες και δέκα σχεδόν χρόνια μετά το αποτρόπαιο έγκλημα στον Γολγοθά, τουλάχιστον διακόσια εκατομμύρια μικρές καρδιές δεν έχουν γευτεί κανένα από τα αγαθά του κόσμου, προσδοκώντας το «εξ ύψους μάννα» για να χορτάσουν. Αναρίθμητοι όσοι δεν έχουν ούτε τα στοιχειώδη μέσα διαβίωσης και ζηλεύουν τα πετεινά του ουρανού. Ένα δισεκατομμύριο διακόσια εκατομμύρια ψυχές του ταλαιπωρημένου πλανήτη μας δεν έχουν καν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό, ενώ πέντε με δέκα εκατομμύρια – κυρίως γυναίκες και παιδιά – πεθαίνουν κάθε χρόνο από λοιμώξεις, επειδή αναγκάζονται να πίνουν βαλτόνερα για να ξεδιψάσουν.

Και κοντά σ’ αυτά αυξάνονται και πληθύνονται οι ανέστιοι, γυρίζουν σαν τις άδικες κατάρες οι πρόσφυγες, γέρνουν στις απόμερες γωνιές για να ξαποστάσουν οι άστεγοι, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα τα ορφανά των συγκρούσεων, κρύβονται στη σκιά οι λαθρομετανάστες, μάταια προσδοκούν το χαμόγελο της τύχης οι άνεργοι, πασχίζουν να περισώσουν τα θρύψαλα του μόχθου τους οι εργαζόμενοι, βασανίζονται από την ανέχεια τα γεροντάκια της μοναξιάς, τρέχουν και δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες τους οι φαμελιάρηδες, αγανακτούν για την εγκατάλειψη «ταπεινοί και καταφρονεμένοι», οργίζονται με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας ακόμη και οι «πραείς», σαστίζουν οι νομοταγείς και «αλωνίζουν» οι άνομοι... «Ίδε ο άνθρωπος» σήμερα.

Όμως, δεν πρέπει να χάνουμε το κουράγιο μας. Ας μην ξεχνάμε ότι πάντα τρεμόφεγγε το καντήλι της ελπίδας στον τόπο μας. Γιατί ο λαός μας ξέρει πως, μετά το ζόφο της Σταύρωσης η ζωή δεν μένει «εν τάφω» αφού έρχεται η Ανάσταση που φέρνει μαζί της το φως, το άρωμα της πασχαλιάς και τα γεννητούρια της φύσης. Όπως ξέρει και μια φράση που ζεσταίνει τις καρδιές των πιστών στις δύσκολες ώρες: Ω, Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον...

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝ. ΝΙΚΑΣ