Aπό όπου και να κοιτάξεις μπαίνοντας στο πανέμορφο χωριό μας, πρώτα βλέπεις ένα μεγάλο φάρο, το φάρο του Αγίου Νικολάου που επιβλέπει και θωρακίζει τους ορθοδόξους χριστιανούς αλλά και όλους τους ανθρώπους από τα πνεύματα τα μυσαρά που θα ήθελαν να ταράξουν τη ζωή, τη γεμάτη προκοπή και ειρηνική συμβίωση. Όμως μέσα και έξω από το χωριό μας υπάρχουν και μικρότεροι φάροι, εξωκλήσια τόσα πολλά που κανείς  θαυμάζει την πίστη των ανθρώπων που τα έχουν κτίσει.

Όταν ήμουν παιδί ο πατέρας μου ο Παπα-Aγγελής, ο αγαθός και αγωνιστής πολύτεκνος ιερέας, των χωριών Κοπάνιτσα, Τριάντα και Μουνδρά,  μ’ έπαιρνε από τη Ζούρτσα που μέναμε και με το γαϊδουράκι πρωί χαράματα πηγαίναμε πότε στη Κοπάνιτσα, πότε στου Τριάντα και αραιότερα στη Μουνδρά, για να τελέση τη θεία λειτουργία. Θυμάμαι καλά, κοντά στην Αγία Παρασκευή στου Τριάντα μου έλεγε, κάνοντας ευλαβικά το σταυρό του, πως εκεί επάνω στο λόφο είναι ο Άγιος Νικόλαος, να το θυμάσε παιδί μου. Κατά την περίοδο που υπηρέτησα ως καθηγητής στο Γυμνάσιο και Λύκειο της Ζούρτσας, προ 20ετίας περίπου, είχα την επιθυμία και το ζήλο να γνωρίσω τα θαμμένα και ξεχασμένα από το χρόνο εξωκλήσια και ευχόμουν με τη βοήθεια των Αγίων κάποτε να βγούν στην επιφάνεια να ξαναχτισθούν και να ξαναλειτουργήσουν.

Κάποιο απόγευμα οδηγήθηκα στη θέση που μου είχε πεί ο πατέρας μου ιερέας, όπου βρίσκω την ευλαβεστάτη και αγαθή Βασίλω του Αλέκου Ζαριφόπουλου και πήγαμε μαζί να επισκεφθούμε τον Ιερό τόπο. Καθώς ανεβαίναμε, η αγαθή αυτή ψυχή μου έλεγε ιστορίες και θαύματα του Αγίου που κατά καιρούς είχε ακούσει από τους λιγοστούς Τριαντέους τους παπούληδές της αλλά και Κρυονερίτες, που έδειχναν την παρουσία Του. Φθάνοντας είδα ένα λόφο από μεγάλες πέτρες και γύρω μεγάλα δένδρα που σαν στρατιώτες φύλαγαν τον Ιερό τόπο. Προσευχηθήκαμε στον Άγιο και υποσχεθήκαμε να βοηθήσουμε με τις ανθρώπινες δυνάμεις μας, βάζοντας ως αρχή ένα μηδαμινό χρηματικό ποσό και είπαμε στον Άγιο να ξεκινήσει την ανοικοδόμηση του θαμένου σπιτιού Του.

Μετά από λίγο χρονικό διάστημα έφυγα από το χωριό μου, που με πάθος αγάπησα και αγαπώ, ως εσωτερικός μετανάστης στις Σπέτσες και με κλάματα και ευχές διέδωσα τον Ιερό σκοπό, αφήνοντας τον Άγιο και τους ανθρώπους Του να προχωρήσουν στην πραγματοποίησή του.

Φωτογραφίες από την πανηγυρική πρώτη Θεία Λειτουργία

Φέτος στις 19 Αυγούστου ως άλλοι «Απόστολοι εκ περάτων» συγκεντρωθήκαμε και τελέσαμε την πρώτη Θεία Λειτουργία, μέσα στη νέα εκκλησία, δίπλα από το Βυζαντινό Ναό του 11ου αιώνα, που είναι αληθινό καλλιτέχνημα. Τα χέρια του αρχιμάστορα Θύμιου Βλάχου και των συνεργατών του, τα οποία όπλισε ο Άγιος με αντοχή και σιδερένια δύναμη, ανήγειραν ένα θαυμαστό πανομοιότυπο του παλαιού ναού, απείρου κάλους και ομορφιάς που θα διατηρηθεί στους αιώνες, αφού μέσα και έξω είναι πέτρινο, χτισμένο από τις ωραιότερες πέτρες της περιοχής. Η πέτρινη Αγία Τράπεζα και το Τέμπλο, οι πόρτες και τα παράθυρα, μαρτυρούν πως οι κατασκευαστές είχαν οδηγό τον οικοδεσπότη που κατά το διάστημα των εργασιών ήταν παρών.

Την παραμονή της 19ης Αυγούστου κάναμε τον Εσπερινό. Δεν μπορώ να περιγράψω τα ουράνια συναισθήματα ως ιερεύς, που μετά από αιώνες ακούστηκε από ανθρώπινα χείλη το «Ευλογητός ο Θεός». Με ρίγος συγκίνησης και παλλόμενη φωνή κάναμε τον Εσπερινό με την παπαδιά, το Θύμιο, τη Βασίλω και δύο βοσκούς όπου σούρουπο κατέβαζαν τα γίδια τους για το μανδρί και απορημένοι και εκστατικοί, έμειναν όρθιοι στηριζόμενοι στις γκλίτσες τους καθ’ όλη τη διάρκεια του Εσπερινού.

Το πρωί μαζί με τον αγαθό ιερέα παπα-Γιώργη, τους ψάλτες Σπύρο Παπανδρέου και Θανάση Τσαούση  και άλλους, τελέσαμε την πανηγυρική Θεία Λειτουργία όπου σύσσωμοι οι Τριαντέοι, Κρυονερίτες και Ζουρτσάνοι με δάκρυα στα μάτια είδαμε το θαύμα του Θεού δια μέσου του Αγίου Του.

Χαρούμενοι και μονιασμένοι δοξολογήσαμε τον Τριαδικό Θεό μας και παρακαλέσαμε τον Άγιο Νικόλαο να εισακούει τα αιτήματά μας και να βοηθάει στα βάσανα της ταλαιπωρημένης ζωής μας. Μετά την περιφορά, το θείο κήρυγμα και την απόλυση, είχαμε την ευκαιρία να γευτούμε τα ωραιότατα και νόστημα εδέσματα από τα χέρια των νοικοκυράδων που πλούσια προσέφεραν, δίνοντας υπόσχεση πως του χρόνου την ίδια ημερομηνία θα τελέσουμε τα εγκαίνια του Ναού μας, αφού κατά την υπόσχεση του Νέου Μητροπολίτη μας θα παρευρίσκεται με πολύ χαρά ανάμεσά μας, τον κλήρο και το λαό του Δήμου Φιγαλίας.

Ιδιαίτερα εδώ θα ήθελα ν’ αφουγκρασθεί η νεολαία μας, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας πως ο τόπος που γεννηθήκαμε ή μένουμε είναι άγιος. Απ’ εδώ πέρασαν άνθρωποι αγιασμένοι που τίμησαν την ιστορία και τα έθιμα της πατρίδας μας. Εύχομαι να συνεχίσουν την παράδοση όπως και εμείς, και να συνεχίζει η Ζούρτσα μας το δρόμο της όπως πάντα.

Δεν θα πρέπει να ξεχάσω για όλα τα παραπάνω και για άλλα πολλά πως όλα αυτά έγιναν με την ουσιαστική παρουσία και ενεργητικότητα μελών και φίλων του πάντα προοδευτικού και πανάξιου Συλλόγου «των εν Αθήναις Ζουρτσάνων», που χωρίς προβολή έκαναν και κάνουν έργα, προσφέροντας την αγάπη τους για την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου μας.

Εύχομαι ο Κύριος δια πρεσβειών του Αγίου μας στις 19 Αυγούστου 2009, όλοι παρόντες, να κάνουμε τα εγκαίνια για να θυμηθούμε μοναδι-
κές στιγμές συγκέντρωσης στα πανηγύρια και πολιτιστικά δρώμενα του χωριού μας.

Με ευχές από τις Σπέτσες των Ηρώων για τη λευτεριά της πατρίδος.

ο Ιερεύς

Παναγιώτης Αβραμόπουλος

Για να ολοκληρωθεί η όμορφη εικόνα της φετινής γιορτινής εκδήλωσης στον Άγιο Νικόλαο του Τριάντα θεωρούμε χρήσιμο να αναδημοσιεύσουμε δύο κείμενα από παλαιότερα τεύχη της εφημερίδας μας. Από το 63ο τεύχος του 1999 της κ. Αθανασίας Διαμαντοπούλου-Παπαγιώργου καθηγήτριας Θεολόγου με τίτλο «Ένα παλαιοχριστιανικό μνημείο στο Δήμο μας» και από το 64ο τεύχος του 1999 με τίτλο «Άγιος Νικόλαος του Τριάντα» του κ. Γιάννη Βλάμη.

Ένα νέο παλαιοχριστιανικό μνημείο στο Δήμο μας

Φωτογραφίες από την πανηγυρική πρώτη Θεία Λειτουργία