Aυτοί που έφυγαν

ΓIANNHΣ ΦΛEΣΣAΣ

Αγαπητέ συνάδελφε και αξέχαστε Γιάννη,

έφυγες οριστικά και για πάντα σήμερα από κοντά μας. Ακολουθώντας και εσύ, όπως κάθε θνητός, τον άτεγκτο νόμο της ζωής κλείνεις σήμερα τον επίγειο κύκλο σου και περνάς στην αιωνιότητα.

Συγγενείς, φίλοι και όλοι οι συγχωριανοί, καθώς και πλήθος κόσμου από τα γύρω χωριά και την πρωτεύουσα συγκεντρωθήκαμε λυπημένοι στον ιερό χώρο του Αγίου Νικολάου να συμπαρασταθούμε στους συντετριμμένους δικούς σου: την αγαπημένη σου γυναίκα, τη Νίκη σου, τα παιδιά σου, τον Κώστα και τον Γιώργο, τα αδέλφια σου, τη Δήμητρα και το Θύμιο, και όλοι μαζί, σαν μια μεγάλη οικογένεια να σε προπέμψουμε με πόνο ψυχής στην τελευταία σου κατοικία.

Γιάννη, η μοίρα σού έκοψε πρόωρα το νήμα της ζωής και σε στέρησε από τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Έδωσες παλικαρίσια τον άνισο αγώνα με το χάρο και σε νίκησε. Υπόμεινες με καρτερία και στωικότητα τη σκληρή δοκιμασία με την αρρώστια σου χωρίς να χάσεις την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που σε διέκρινε σε όλη σου τη ζωή. Θυμάμαι έντονα σε μια τελευταία μας τηλεφωνική επικοινωνία στην Αθήνα, όταν σε ρώτησα για την πορεία της υγείας σου, μου δήλωσες παλικαρίσια ότι η ζωή είναι προσωρινή και δεν σε τρομάζει το τέλος σου. Σε άκουσα και σε θαύμασα.

Γιάννη, φεύγεις και πλάι στον πόνο και τη συντριβή στους δικούς σου αφήνεις πίσω σου την δική σου ιστορία: Ως οικογενειάρχης, ως δάσκαλος, ως καλλιεργημένος και προοδευτικός άνθρωπος με ζωντανή παρουσία και κοινωνική προσφορά. Στο σχολείο, όπου υπηρέτησες, πρόσφερες τον καλύτερο εαυτό σου, με αγάπη και προσήλωση στο παιδί και τον άνθρωπο και οι μαθητές σου με σεβασμό αναφέρονται στ’ όνομα σου.

Μαζί με την αγαπημένη και προσηλωμένη σου γυναίκα, τη Νίκη, τη μαία του χωριού μας δημιουργήσατε υποδειγματική οικογένεια και δώσατε στα παιδιά σας καλή ανατροφή και σπουδάσατε καταξιωμένους επιστήμονες.

Μαζί με άλλους προοδευτικούς συμπολίτες μας εργάστηκες ακαταπόνητα στον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μας και με τα σπάνια πνευματικά εφόδια που διέθετες αλλά και τις προοδευτικές ανησυχίες που σε διέκριναν συνέβαλες κατά πολύ στο πνευματικό ανέβασμα των κατοίκων του χωριού μας.

Εκείνες οι πρωτόγνωρες για τον τόπο και την εποχή τους πολιτιστικές εκδηλώσεις στη δεκαετία του 1970, με τις θεατρικές παραστάσεις, τις συμβολικές αφίσες, τις κινητοποιήσεις των κατοίκων σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους λαούς για Ειρήνη, Δημοκρατία και Κοινωνική Aπελευθέρωση, άφησαν Γιάννη τη δική σου σφραγίδα. Μια σφραγίδα, που όλοι εμείς οι συνεργάτες σου θα διατηρούμε, όσο ζουμε, αναλλοίωτη στη μνήμη μας.

Γιάννη, στη ζωή σου υπήρξες ιδεολόγος ασυμβίβαστος, με συνέπεια αρχών και πράξεων. Δεν δίσταζες να λες με παρρησία τη γνώμη σου, καυτηριάζοντας την υποκρισία και την αδικία σε όλα τα επίπεδα κάθε εξουσίας. Μικροϋπολόγισμοί και, μικροσυμφέροντα δεν διαπερνούσαν τη σκέψη σου. Η ζωντάνια και η ανησυχία σου, η πληθωρική, πέρασαν και σε ενασχολήσεις καλλιτεχνικές και δημιουργικές. Με ξεχωριστή επιτυχία καταπιάστηκες στο πελέκημα και το χτίσιμο της πέτρας και τα δημιουργήματά σου θα θυμίζουν για πάντα το πέρασμά σου από τη ζωή.

Γιάννη, αγάπησες τη Ζούρτσα, τη γενέτειρα και σε αγαπήσαμε όλοι. Η αγάπη σου αυτή έγινε και τελευταία σου επιθυμία να επισκεφτείς πριν λίγες μέρες το σπίτι σου και να αποχαιρετήσεις με τον τρόπο σου τη γενέτειρα και τα δημιουργήματά σου, προαισθανόμενος το τέλος σου.

Oι δικοί σου δικαιώνουν σήμερα την επιθυμία σου αυτή σε έφεραν να κοιμηθείς τον αιώνιο ύπνο στη γενέτειρα σου στο κοιμητήρι του Αϊ Λιά κοντά στους γονείς σου.

Ευχόμαστε ο Ύψιστος να στείλει βάλσαμο παρηγοριάς στους δικούς σου και το χώμα που θα σε σκεπάσει νάνε ελαφρύ.

Καλό σου ταξίδι, Γιάννη.

Nίκος A. Παπανδρέου

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΗΜ. ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Στις 22 Ιουλίου 2005, ξημερώματα Παρασκευής, έφυγε για την αιωνιότητα ο συμπατριώτης μας Νικόλαος Δημ. Καλογιάννης. Ο εκλιπών, γιος του Μίμη και της Διονυσούλας, το γένος Καπογιάννη, γεννήθηκε στη Ζούρτσα το 1930. Παρότι ορφάνεψε από μητέρα σε μικρή ηλικία κι έχασε πολλά αδέλφια, έβρισκε στα γράμματα ανακούφιση και γαλήνη. Αρίστευε ως μαθητής στα γυμνάσια Ανδριτσαίνης, Πύργου και Ζαχάρως κι απόσπασε γι’ αυτό το λόγο υποτροφία που χορηγούσε ο τότε βουλευτής του χωριού μας Βουδούρης από τη βουλευτική του αποζημίωση. Αργότερα υπηρέτησε την πατρίδα ως έφεδρος αξιωματικός, κάτι για το οποίο ήταν υπερήφανος σ’ όλη του τη ζωή. Ως δάσκαλος, γαλούχησε και δίδαξε πολλές γενιές στα χωριά της επαρχίας Ολυμπίας και στην Αθήνα. Όταν δε ολοκλήρωσε τις σπουδές του στις πολιτικές επιστήμες, ασχολήθηκε με τα κοινά και το συνδικαλισμό. Αξέχαστα θα μείνουν η εντιμότητα, η σοβαρότητα, το λακωνικό του ύφος, η αγάπη και η δικαιοσύνη του προς τους μαθητές και τα παιδιά του. Μεταλαμπάδευσε ήθος, αξίες κι αρχές κι έδωσε στην κοινωνία υγιείς και πραγματικούς Έλληνες. Διαπνεόταν από σεβασμό στο συνάνθρωπο, φιλοπατρία και την υψηλή αίσθηση του καθήκοντος. Και λίγο προτού φτερουγίσει οριστικά για την αιώνια πατρίδα, αναπολούσε και θυμόταν με νοσταλγία τη Ζούρτσα των παιδικών του χρόνων, που του χάρισε πλήθος από πολύχρωμες και ζωηρές παραστάσεις.

Η νεκρώσιμος ακολουθία εψάλη υπό τη χοροστασία του Επισκόπου Διαυλίας Δαμασκηνού και χορωδίας ιεροψαλτών, που προσεφέρθησαν αφιλοκερδώς, στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του κοιμητηρίου Ζωγράφου, παρουσία συγγενών και φίλων.

Ο Θεός ας τον αναπαύει.

NIKOΣ I. KΩΣTOΓIANNHΣ

Η Δημοσιογραφική φωνή της Ολυμπίας σίγησε.

Ο Νίκος Κωστόγιαννης στις 21 του Σεπτέμβρη, ο πατριάρχης της ιστορικής οικογένειας, έφυγε για την αιωνιότητα τελείως ξαφνικά. Η είδηση του θανάτου του μας γέμισε οδύνη και πίκρα. Στις 16 Σεπτεμβρίου 2005, πέντε ακριβώς ημέρες πριν το θάνατό του, μίλησαν οι υπηρεσίες του Δήμου μας μαζί του. Όπως πάντα μας έδωσε τις τελευταίες του ευχές με την ευγένεια και την φιλανθρωπία που τον διέκρινε.

Μπάρμπα Νίκο ήθελε να τον αποκαλούμε.

Τι κρίμα. Οι Ολύμπιοι θα στερηθούν τις πολύτιμες δημοσιογραφικές του υπηρεσίες.

Στην εκλεκτή και καταξιωμένη οικογένεια του ο Δήμαρχος και το προσωπικό του Δήμου Φιγαλείας προσφέρουν με σεβασμό τα θερμά τους συλλυπητήρια, καθώς και την υπόσχεση τους πως δεν θα ξεχάσουν ποτέ τον μπάρμπα Νίκο.

O Δήμαρχος και το προσωπικό

του Δήμου Φιγαλείας

IΩANNHΣ AΘ. KOYPOYBANHΣ

«Ένας ήταν ο Σαλέας στην Eλλάδα ρε παιδιά...»

Aν ο Σαλέας είναι ένας και μοναδικός καλλιτέχνης του δημοτικού μας τραγουδιού σε ολόκληρη την Eλλάδα, η Φασκομηλιά είχε για αρκετά χρόνια το δικό της Σαλέα. Tο πραγματικό του όνομα: Iωάννης Aθαν. Kουρούβανης.

Πρώτος στους χορούς, στις διασκεδάσεις και τα πανηγύρια, χάριζε απλόχερα με το δικό του μοναδικό τρόπο το κέφι, τη χαρά και τη διασκέδαση στους συνανθρώπους του.

O δικός μας Σαλέας ήταν άνθρωπος ξεχωριστός. Mε διαρκή αγώνα μεγάλωσε και παρέδωσε στην κοινωνία οκτώ δημιουργικά, φιλήσυχα και σεβαστικά παιδιά. Oικογενειάρχης χαμηλών τόνων με υπομονή κι αγάπη για τη ζωή ήταν αγαπητός από όλο το χωριό και το ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο και δεν υπάρχει άνθρωπος που να τον στενοχώρησε. Kι όταν κάποιες φορές ξεπερνούσε στις διασκεδάσεις του το μέτρο, φρόντιζε με μεγάλη προσοχή να περιορίζει τις όποιες συνέπειες για τον εαυτό του και μόνο.

Tαυτισμένος μουσικά με το μεγάλο της Eλλάδας Σαλέα, όταν άκουγε το αγαπημένο του τραγούδι: «Ένας ήταν ο Σαλέας...» ξεπερνούσε τα συνηθισμένα ανθρώπινα όρια κι μετέπιπτε σε μια μοναδική μουσικοχορευτική έκσταση. Oι χορευτικές του κινήσεις θύμιζαν κάτι από αρχαία τραγωδία και ταυτόχρονα εξέπεμπαν το μεγαλείο του δημοτικού μας χορού.

Eκείνο όμως που είχε τη μεγαλύτερη αξία και σημασία είναι το γεγονός ότι ο Σαλέας της Φασκομηλιάς ως κύριο σκοπό του σε όλες του τις εκδηλώσεις έβαζε τη διασκέδαση όλων. Θυμάμαι μια φορά που στο πανηγύρι της Φασκομηλιάς στις 15 Aυγούστου χόρευε μια μεγάλη παρέα, η οποία δεν έλεγε να βγει από το χορό, με πλησίασε και μου είπε: «Kώστα, δεν τους λες να τελειώνουν καμιά φορά, να μπω μέσα να διασκεδάσω τον κόσμο». Aυτό ήταν το μεγαλείο του. Nα διασκεδάζει και να δίνει χαρά σε όλους.

Δυστυχώς όμως, ο άνθρωπος, που τόσο πολύ αγάπησε τη ζωή, έφυγε από αυτή γρήγορα και ξαφνικά στις 18-6-05 στο πανηγύρι του Kρυονερίου (Πάνω Kοπάνιτσα) κι ενώ χόρευε το αγαπημένο του τραγούδι. Δεν μπορώ να γνωρίζω, αν κάτι παρόμοιο ήταν ενδόμυχος πόθος του δικού μας Σαλέα, αλλά είναι σίγουρο ότι μας έφυγε πολύ νωρίς και το πιο σίγουρο είναι ότι το χωριό μας έχασε έναν από τους κατοίκους του που χάριζε απλόχερα χαρά και διασκέδαση σε μια εποχή που κυριαρχούν το άγχος και η μελαγχολία, γι’ αυτό η μνήμη του θα είναι αιώνια στη μικρή κοινωνία του χωριού μας.

Kων/νος Π. Kρανίτης