Η «Ζούρτσα» και τα 25 χρόνια της

Εκατό φύλλα και 25 χρόνια ζωής έκλεισε η συμπαθής εφημερίδα «Ζούρτσα», τριμηνιαίο όργανο του Συλλόγου Ζουρτσάνων Αθήνας. Ο χρόνος δεν είναι λίγος, αν αναλογιστεί κανείς τις δυσκολίες που συναντά κάποιος που ασχολείται με τις εκδόσεις και οι οποίες δυσκολίες είναι αρκετές. Και όμως τα εκάστοτε διοικητικά Συμβούλια συνεπικουρούμενα φυσικά και από τα μέλη του «ζωντανού» αυτού Συλλόγου και άλλους συνεργάτες πέτυχαν ένα πολύ δύσκολο άθλο. Την ανελλιπή έκδοση επί μία εικοσιπενταετία του φύλλου και έπεται συνέχεια.

Παρακολουθώ την έκδοσή της από του πρώτου φύλλου που μου κάνουν την τιμή να μου αποστέλλουν και έχω προσωπική γνώμη περί της αξίας και του κύρους της εφημερίδας αυτής. Και τι δεν έχει «παρελάσει» από τις στήλες της! Ιστορικά, λαογραφικά, κοινωνικά, προβλήματα της περιοχής, άρθρα με βαρύνουσα γνώμη, σχόλια, γλαφυρές περιγραφές… Ό,τι βάλει ο νους σας. Εύχομαι από μέσης καρδίας όπως εορτάσει και τα εκατό χρόνια της, για να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των αποδήμων ζουρτσάνων και να συμβάλλει στη διατήρηση της ιστορίας και της παράδοσης του τόπου.

Αλλά πριν κλείσω το παρών σημείωμά μου θα μου επιτρέψετε μια προσωπική αναφορά στο τελευταίο φύλλο. Με συνεκίνησε, θα έλεγα πολύ, το κύριο άρθρο του αγαπητού Θανάση Κ. Δαΐκου, του λάτρη του πολυτονικού και πολύ δυνατού στην πέννα. Είναι σαν ένα περίπου «κύκνειο άσμα» κάποιου, ο οποίος έχοντας επίγνωση των γηρατειών που πλησιάζουν, καταθέτει τον κάλαμο, αφήνοντάς τον σε άλλας χείρας. Τώρα πλέον, ως αναγνώστης, ο άλλοτε μαχητικός συντάκτης της εφημερίδος αυτής θα παρακολουθεί και θα διαβάζει τα φύλλα της. Του ευχόμεθα μακρόν να έχει τον βίο και με υγεία να διέλθη και όσα χρόνια του έχει καθορίσει ο Μεγαλοδύναμος.

Από τον Ευάγγ. Πολ. Γιαννικόπουλο

εκδότη της εφημερίδας «Η ΠΑΝΟΛΥΜΠΙΑΚΗ»