ΣΚΕΨΕΙΣ

Πρόσφατα η Κυβέρνηση ανακοίνωσε τα σκληρά οικονομικά μέτρα που θα πάρει, στην προσπάθειά της να σώσει τη χώρα από την οικονομική καταστροφή. Αν βέβαια αυτά τα μέτρα αποδειχθούν αποτελεσματικά για να σωθεί. Δεν εγγυάται κανείς και για τίποτα. Ούτε η ίδια η κυβέρνηση που τα ανακοίνωσε δεν φαίνεται να αναλαμβάνει το ρίσκο να προβλέψει την πιθανή αποδοτικότητά τους. Το μέλλον διαγράφεται τόσο αβέβαιο, που αποφεύγεται κάθε πρόβλεψη, ακόμα και από τους φερόμενους ώς ειδικούς αναλυτές, οι οποίοι καθημερινά μας κατακλύζουν με εμπεριστατωμένες τάχα αναλύσεις, κάνοντας τους τηλεθεατές να αισθάνονται περισσότερο μπερδεμένοι παρά ενημερωμένοι.

Οι πολίτες, στο κλίμα της προπαγανδιστικής και καλά σχεδιασμένης στρατηγικής, η οποία επιχειρεί να τους πείσει να δεχθούν ότι η σημερινή κατάσταση ήταν αναπόφευκτη, έχουν πάθει σοκ, έχουν θυμώσει πολύ, γιατί το ένστικτό τους τους λέει ότι δεν μπορεί να μην υπήρχαν άλλες λύσεις πέραν της συστηματικής εξαθλίωσής τους.

Έχουν μελαγχολήσει, αναλογιζόμενοι, πώς τόσο απλά χάνονται στοιχειώδη εργασιακά και θεσμικά τους δικαιώματα, πώς το μέλλον των παιδιών τους υποθηκεύεται μέσα σε μιά νύκτα με το πρόσχημα της έκτακτης ανάγκης και της οικτρής οικονομικής κατάστασης, χωρίς να αντιλαμβάνονται πώς έγινε αυτή η ταχύτατη μετάβαση από την δήθεν ανάπτυξη στη φτώχεια.

Οι πολίτες νοιώθουν θύματα αυτών που έφεραν τη χώρα στη σημερινή δεινή της θέση. Οικονομικά χρεωκοπημένη και εθνικά ταπεινωμένη.

Το σύστημα καταδίκασε το λαό ανερυθρίαστα στη φτώχεια αφού προηγουμένως και συστηματικά κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης αφαίμαξε τον πλούτο της χώρας. Έκανε τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους ανακατανέμοντας τον πλούτο με πολλούς τρόπους. Η κακή διαχείριση, διαχρονικά, των χρημάτων των ασφαλιστικών ταμείων των εργαζομένων, οι προβληματικές επιχειρήσεις που απορρόφησαν μεγάλα κονδύλια από τον προϋπολογισμό δημοσίων επενδύσεων, οι υπερτιμολογήσεις στην εκτέλεση των δημοσίων έργων, στις προμήθειες του δημοσίου και ειδικά των νοσοκομείων, η υπόθεση του χρηματιστηρίου είναι μερικά μόνο παραδείγματα αυτής της πολιτικής.

Διασπάθισε το δημόσιο χρήμα σε λάθος επιλογές. Στην τερατώδη αύξηση του δημόσιου τομέα και τις ανάγκες του να συντηρηθεί. Στην πολυδάπανη άσκηση των καθηκόντων της πολιτικής εξουσίας. Στην επιμελημένη κακοδιαχείριση των δημοσίων εσόδων, για ίδιο όφελος των διαχειριστών. Σπατάλησε χρήματα των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής στήριξης που προορίζονταν για την ανάπτυξη, σε λειτουργικές δαπάνες. Ζημίωσε το κράτος οικονομικά, ανυπολόγιστα, με ενέργειες (σκάνδαλα), μα κυρίως το κατέστησε διεθνώς ανυπόληπτο, ανεβάζοντάς το ψηλά στον κατάλογο των διεφθαρμένων κρατών. Καταδίκασε τον Ελληνικό λαό στην ευρωπαϊκή κατακραυγή και την εθνική ντροπή.

Το πολιτικό σύστημα εξέθρεψε γενιές μεταπολιτευτικής αταξίας, έλλειψης σεβασμού στους θεσμούς και την αξιοκρατία και αφού διασφάλισε τον εαυτό του, τώρα στέλνει το λογαριασμό στον κοσμάκη.

Έκανε αλχημείες και χρησιμοποίησε όλα αυτά τα χρόνια, τερτίπια της δημιουργικής λογιστικής, ρίχνοντάς μας στάχτη στα μάτια οτι όλα πάνε καλά και δυστυχώς όχι μόνο σ’ εμάς αλλά και στους ευρωπαίους εταίρους μας, με αποτέλεσμα η χώρα να χάσει την αξιοπιστία της. Και όταν έχεις χάσει την αξιοπιστία σου και ζητάς δανεικά κανείς δεν είναι πρόθυμος να σε δανείσει. Αν το κάνει θα ζητήσει μεγάλο τόκο, υπολογίζοντας και το ενδεχόμενο να μην πάρει πίσω τα χρήματά του. Τοκογλυφία το λέμε στην καθομιλουμένη. Έτσι, οι αρμόδιοι ψάχνοντας ανά την υφήλιο για δανειστές έφτασαν και στο περίφημο ΔΝΤ και στους επαχθείς όρους της δανειοδότησής μας.

Στο λαό δημιούργησε αίσθηση ευημερίας παρασύροντάς τον σε αλόγιστη δανειοληπτική νοοτροπία για την αντιμετώπιση κάθε είδους καταναλωτικής δαπάνης άλλωτε αναγκαίας και άλλωτε πολυτελούς. Απαραίτητη προϋπόθεση για να μην μπορεί να αντιδράσει στην εργασιακή του εξαθλίωση, αφού ο ελάχιστος μισθός του πρέπει να εξυπηρετεί και τα τεράστια δάνειά του. Πώς να απεργήσει ο καταχρεωμένος εργαζόμενος διεκδικώντας τα δικαιώματά του; Πώς να διαπραγματευτεί, να διεκδικήσει και να κατοχυρώσει τα εθνικά της δικαιώματα η καταχρεωμένη χώρα; Συγχαρητήρια!... Οι κυβερνήσεις όλων αυτών των ετών κατέληξαν ώστε η Ελλάδα και οι Έλληνες να ταυτιστούν απόλυτα στην χρεωκοπία.

Όχι πως δεν ευθύνοται και οι πολίτες αλλά είναι οι τελευταίοι που ευθύνονται. Πολλές φορές άκουγαν από αρμόδια στόματα, όχι όμως και υπεύθυνα όπως αποδεικνύεται, ότι η οικονομία μας πάει καλά.

Καταντήσαμε μια καταναλωτική κοινωνία χωρίς να παράγουμε. Καταναλώνουμε άπειρα προϊόντα εισαγωγής.

Ακόμα και φρούτα και λαχανικά, εισαγωγής τρώμε.

 Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν, κάθε φορά που δανειζόταν το κράτος, ακούγαμε στις ειδήσεις πόσα δανείζεται και με ποιούς όρους, πόσα απ’ αυτά θα δοθούν για το έλλειμμα, τη λεγόμενη μαύρη τρύπα του προϋπολογισμού, πόσα για το δημόσιο χρέος και κυρίως πότε θα εξοφληθούν. Όμως όλα αυτά στα ψιλά γράμματα.

Την αλήθεια για την πραγματική κατάσταση δεν μας τη λένε, ούτε και τώρα, ή δεν μας τη λένε όλη. Eδώ που φτάσαμε έχουν κι ένα δίκιο. Αν μας την πουν η ανησυχία θα γίνει πανικός και ο πανικός τώρα δεν βοηθάει σε τίποτα.

Στην Ελλάδα δόθηκε η ευκαιρία ειδικά τα τελευταία τριάντα χρόνια,με τον πακτωλό των χρημάτων των πακέτων στήριξης της ΕΕ, να αναδιαρθρώσει καί να αναπτύξη την οικονομία της πραγματικά και όχι ψευδεπίγραφα, με παραγωγικές επενδύσεις που θα είχαν μειώσει δραστικά την ανεργία και θα είχαν βελτιώσει το βιωτικό επίπεδο των Ελλήνων. Θα μπορούσαμε έτσι να έχουμε μια εύρωστη οικονομία, η οποία θα μας εξασφάλιζε και θέση ισχύος στις διεθνείς μας σχέσεις.

Αντί των παραπάνω, η χώρα στα όρια της πτώχευσης.

Έπρεπε να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε για να μας πούν οι πολιτικοί ότι θα καταβάλουν από εδώ και πέρα κάθε προσπάθεια για χρηστή διοίκηση. Για να κάνουν το αυτονόητο δηλαδή, η επίτευξη του οποίου, αν τελικά γίνει, θα φτάσει να αποτελεί γενναία πράξη.

Για την κακοδιαχείριση του παρελθόντος, μας καλούν να ξεχάσουμε και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για το μέλλον. Σωστό κι αυτό, αλλά χωρίς κάθαρση και τιμωρία δύσκολο να υπάρξει κοινωνική συνοχή και αγωνιστική διάθεση για ανάταση της πατρίδας μας. Είμαστε όλοι σε καταστολή και λανθάνουσα έκρηξη.

Με όλα αυτά τα πρωτόγνωρα που ζούμε σήμερα, η πιό βασανιστική σκέψη είναι το μέλλον αυτής της χώρας και των ανθρώπων της. Κυρίως των νέων. Και εδώ θέλω να σταθώ λίγο.

Οι νέοι μας είναι τα μεγάλα θύματα. Έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους. Τους κάναμε να χάσουν τό όνειρο και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.Τους οφείλουμε όλοι μιά μεγάλη συγνώμη.

Δυστυχώς πρέπει να βρούν το κουράγιο να προχωρήσουν, χωρίς όραμα. Χωρίς πάθος για δημιουργία.

Η προοπτική οικογένειας εγκαταλείπεται μπροστά στο φάσμα της ανεργίας και της φτώχειας. Το συναίσθημα παραμερίζεται. Η αγάπη και ο έρωτας θάβονται, αφού δεν έχουν προοπτική και αντικαθίσταται από το εφήμερο SEX. Οι αξίες καταποντίζονται γιατί η ανάγκη της επιβίωσης έρχεται να τις ισοπεδώσει.

Οι νέοι δεν έχουν λόγο να κάνουν την επανάστασή τους για τίποτα. Δεν υπάρχει κάτι για το οποίο μπορούν να αγωνιστούν και να κερδίσουν. Είναι όλα προδιαγεγραμμένα. Είναι αναγκασμένοι να ζήσουν μιά ιδιότυπη κατοχή. Απειλούνται όχι μόνο από τη φτώχεια αλλά και από την κατάθλιψη. Πρέπει ν’ αγωνισθούν μόνο για την επιβίωση.

Ηδη κάνουν λόγο για μετανάστευση, ιδιαίτερα οι πτυχιούχοι. Να πάνε όσο γίνεται πιό μακριά, να ξεχάσουν αυτούς που τους αφαίρεσαν το δικαίωμα να ονειρεύονται.

Θα δυσκολευτούν να επιλέξουν νέα πατρίδα διότι η παγκοσμιοποίηση μοιάζει με ισχυρό τσουνάμι. Αλλού γίνεται ο σεισμός και αλλού χτυπάει αυτό. Εννοώ μήπως βρεθούν σε καμιά χώρα που στο εγγύς μέλλον ακολουθήσει την τύχη της Ελλάδας.

Άγνωστες αι βουλές των ορατών και αοράτων εγκληματιών των οικονομιών των χωρών και των εμπνευστών της παγκοσμιοποίησης η οποία μπήκε πριν μερικά χρόνια στη ζωή μας.

Όπου όμως και να πάνε το σίγουρο είναι ότι θα εξάγουμε επιστήμονες και εξειδικευμένους και θα εισάγουμε ανειδίκευτους.

Έτσι μας θέλουν και έτσι θα γίνουμε. Μιά χαβούζα, μια χώρα μειονοτήτων. Συρίκνωση του Ελληνισμού, γιατί είμαστε ένας λαός ιδιαίτερος και δύσκολος και πρέπει να μας χτυπήσουν στις ρίζες μας (Χένρυ Κίσσιγκερ). Το είπαν και το έκαναν και εμείς βοηθήσαμε με το παραπάνω. Χρειάστηκαν 30-40 χρόνια αλλά έγινε. Στη συρίκνωση θα βοηθήσει και το οξύ δημογραφικό μας πρόβλημα, το οποίο θα οξυνθεί δραμματικά στο μέλλον λόγω της φτώχειας.

Ακολουθούμε σαν υπνοτισμένοι το στόχο που βάζουν οι άλλοι για μας. Ακολουθούμε την συνταγή τους χωρίς αντίσταση. Τις περισσότερες φορές χαμπάρι δεν παίρνουμε. Η έννοιες Θρησκεία, Πατρίδα, γλώσσα, οικογένεια, που έκαναν πολλές φορές τους έλληνες να πολεμήσουν για τα ιδανικά αυτά, για να είμαστε ελεύθεροι, χτυπιούνται αλύπητα, δυστυχώς και εκ των έσω και προωθούνται επιμελώς παραποιήσεις των εννοιών αυτών και της ιστορίας μας στις μέλλουσες γενιές, ώστε η Ελλάδα να είναι εύκολη λεία των ξένων συμφερόντων.

Η οργάνωση της χώρας μας δεν είναι δύσκολο πράγμα. Έχουμε ανθρώπινο δυναμικό κατάλληλο, αν το αξιοποιήσουμε σωστά, αρκεί να υπάρχει βούληση.

Δεν υπάρχει όμως γιατί δεν τη θέλουμε. Είμαστε επιμελώς ανοργάνωτοι. Επίτηδες δηλαδή. Γιατί σ’ ένα καλά οργανωμένο κράτος είναι δύσκολο να γίνονται ατασθαλίες, λαμογιές και τα τοιαύτα. Και εμείς φαίνεται ότι αυτά θέλουμε, γιατί ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του, τον εύκολο και γρήγορο πλουτισμό, γιατί στην εποχή μας υπολογίζεται μόνο το χρήμα και όχι ο άνθρωπος. Θέλουμε να έχουμε και όχι να είμαστε.

Έτσι όμως που πορευτήκαμε, αν δεν αλλάξουμε, τότε και εμείς και το σημαντικότερο η Ελλάδα, ούτε θα έχει ούτε θα είναι.

Πρέπει να αντισταθούμε στη σαρωτική λαίλαπα απ’ όπου και αν προέρχεται. Να διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας και τις παραδόσεις μας. Να αυτοενημερωνόμαστε και να αυτομορφωνόμαστε. Να μην «τρώμε» αδιακρίτως ότι μας σερβίρουν τα μέσα ενημέρωσης, που μας κατευθύνουν στην ηθική και πνευματική υποβίβαση. Να τους επιστρέφουμε τα σκουπίδια που μας προσφέρουν αλλάζοντας κανάλι ή κλείνοντας την τηλεόραση. Να αναγκάζονται να τα αποσύρουν αφού τα νούμερα τηλεθέασης, που έχει γίνει αυτοσκοπός τους, θα πέφτουν.

Όλες οι εκπομπές που προσφέρουν γνώση και από τις οποίες βγαίνουν αλήθειες προβάλλονται μόνο τις νυχτερινές ώρες με αποτέλεσμα να έχουν χαμηλή τηλεθέαση, αφού τότε οι εργαζόμενοι κοιμούνται για να πάνε την επόμενη μέρα στη δουλειά τους. Μόνο αν είσαι συνταξιούχος μπορείς να καθίσεις να τις παρακολουθήσεις. Το μέλλον όμως δεν είναι οι γέροι, αλλά οι νέοι.

Πρέπει να παλέψουμε για όλα και ασταμάτητα, αν θέλουμε να έχουμε μέλλον.

ΔΗΜ. ΔΗΜΟΣΘΕΝΙΔΟΥ