Δρ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΝΙΣΤΑΖΑΚΗΣ

Την 28-5-2010 απεβίωσε ο Dr Εμμανουήλ Νισταζάκης, υιός του Ιωάννη Νισταζάκη Πολιτικού Μηχανικού και της Μαρίας-Εύας Φλέσσα Νισταζάκη Αρχιτέκτονος.

2002-2010 Εκλεγμένος Καθηγητής (senior lecturer) στο Middlesex University του Λονδίνου, στην έδρα “Δικτυακά Συστήματα Υπολογιστών”.

Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1970 στην Αθήνα.

Ο Δρ Μάνος Νισταζάκης υπήρξε από τα λαμπρά εκείνα παραδείγματα Ελλήνων Επιστημόνων που σπούδασαν και διέπρεψαν στο εξωτερικό.

Ένα ακόμη παράδειγμα επιστήμονα που η Ελλάδα ποτέ δεν θέλησε να αξιοποιήσει,

 αλλά η Αγγλία τον αγκάλιασε και του έδωσε την αναγνώριση που του άξιζε.

Ίσως σε αυτή την συμπεριφορά θα πρέπει να αναζητήσουμε και κάποια από τα αίτια της σημερινής κρίσης που μαστίζει την χώρα μας, έχοντας ένα σημαντικό Ελληνικό πνευματικό κεφάλαιο να δρα και να αξιοποιείται από άλλες χώρες και όχι από την Ελλάδα.

Το πανεπιστήμιο του, ακριβώς για να τον τιμήσει, έστειλε στην Ελλάδα τον Αντιπρύτανη καθώς και αντιπροσωπεία από καθηγητές και φοιτητές, για να παραστούν στην κηδεία του. Παραχώρησε μάλιστα τον θυρεό του πανεπιστημίου που κάλυψε το φέρετρο του μαζί με την Ελληνική σημαία, εκφωνώντας και τον επικήδειο λόγο του. Στην Αγγλία στις 11-6-2010 οργάνωσε την επίσημη επιμνημόσυνη δέηση σε ορθόδοξη εκκλησία με ανάλογους λόγους και παρέθεσε γεύμα μετά την τελετή. Επίσης έγινε πρόταση να φυτευτεί δέντρο στο προαύλιο του πανεπιστημίου με το όνομα του καθώς και να θεσπιστεί  απονομή βραβείου σε φοιτητές στην μνήμη του.

Το σημείο όμως που κάνει τον Μάνο Νισταζάκη να ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος των σημερινών καθηγητών ή άλλων επιστημόνων οι οποίοι έχουν αντίστοιχα πτυχία και διακρίσεις ήταν η ικανότητά του και το χάρισμα του να γίνει πηγή έμπνευσης και δύναμης για τους φοιτητές του. Αντί  να επαναπαυτεί στις διακρίσεις και στα πτυχία του παρέμεινε απλός και ουσιαστικός. Στόχος του να διδάξει, να καθοδηγήσει, να δώσει πίστη και όραμα στους φοιτητές που ξεκινάγανε την δικιά τους ακαδημαϊκή πορεία. Ένα σπάνιο χάρισμα και ένα μοναδικό ταλέντο που σήμερα σπάνια συναντιέται από έναν άνθρωπο που ποτέ δεν διαφημίστηκε, που ποτέ δεν θέλησε να εξαργυρώσει αυτό που είχε καταφέρει. Ήταν αυτός ο λόγος που επί τρία συνεχή έτη εκλεγόταν από την πανεπιστημιακή κοινότητα ως ο καλύτερος καθηγητής της χρονιάς.

Ήταν πραγματικά αποκάλυψη για όλους η απίστευτη αντίδραση των φοιτητών του που ξαφνικά έχασαν όχι απλά τον καθηγητή τους αλλά μια πηγή έμπνευσης και θάρρους όπως οι ίδιοι ανέφεραν είτε στους λόγους τους, είτε στο internet (www.facebook. R.I.P. Manos Nistazakis). Κατάφερε με την απλότητά του, το χαμόγελο του και τα ζεστά του λόγια να τους καθοδηγήσει και πολλές φορές να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν το πανεπιστήμιο και την μετέπειτα ζωή τους.

Οι αντιδράσεις αυτές πολλές φορές συνοδεύονται από την νεανική οργή για το άδικο και άκαιρο του χαμού ενός τέτοιου ανθρώπου και επιστήμονα αλλά παράλληλα και την υπόσχεση ότι θα μεταλαμπαδεύσουν όσο μπορούν την εμπειρία που είχαν στις επόμενες γενιές.

Τελικά αυτό που μένει από τον επιστήμονα καθηγητή Μάνο Νισταζάκη είναι το παράδειγμα για το πώς ένας επιστήμονας μπορεί με την απλότητα και την προσπάθεια του να μείνει στα μάτια των ανθρώπων και των φοιτητών ως σύμβολο και όραμα που εμπνέει και καθοδηγεί ακόμη και χωρίς την φυσική του παρουσία.

Αυτό το μεγαλείο που τόσο περίτρανα ξεχείλισε και πλημμύρισε όσους τον γνώρισαν μέσα  από την αγάπη και τα λόγια των φοιτητών του και συναδέλφων του καθηγητών χαρακτηρίζοντας τον   ‘A GREAT MAN’.

Σπυρίδων Ζέρβας 

Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Εκπαίδευση-Πτυχία

1994-1998     PhD in Control Engineering, City University, London, UK.

                   (Διδακτορικό στον Αυτόματο έλεγχο)

1993-1994     MSc, DIC in Communications & Signal Processing, Imperial College, London, UK.

                   (Μάστερ σε Τηλεπικοινωνίες και επεξεργασία σήματος)

1996-1998     MBA, South Bank University, London, UK.

                   (Μάστερ στην Διοίκηση Επιχειρίσεων)

2004-2005     PgCHE Postgraduate Certificate in Higher Education, Middlesex University, London, UK.

1990-1993     BEng in Electrical & Electronic Engineering, City University, London, UK.

                   (Πτυχίο Ηλεκτρολόγου Ηλεκτρονικού Μηχανικού)

Tο εκπαιδευτικό έργο του Mάνου Nισταζάκη ωςκαθηγητού σε Πανεπιστήμια του Λονδίνου ήταν πλούσιο και αξιόλογο από το 1995, σε ηλικία μόλις 25 ετών έως την ημέρα που έφυγε.

Eξαιρετικές ήταν οι δραστηριότητές του με την ιδιότητα του ειδικού Eπιστήμονα.

Άφησε σημαντικό συγγραφικό έργο, εκδίδοντας βιβλία για φοιτητές Πανεπιστημίων.

Yπήρξε πολλές φορές διοργανωτής διεθνών συνεδρίων με θέμα την «Aνάλυση Tεχνολογιών Προδιαγραφών». Ήταν μέλος Eπιμελητηρίων, ερευνητικών κέντρων και Συλλόγων.

Aπό το βιογραφικό του Mάνου Nισταζάκη αναφέραμε μόνο τους τίτλους των Πανεπιστημιακών σπουδών του και κάναμε μικρή μόνο αναφορά στις άλλες τις αναρίθμητες δραστηριότητές του.

Eίναι αδύνατο να φανταστεί κανείς πώς πρόλαβε να κάνει όλα αυτά τα πράγματα στη σύντομη ζωή του.

Mεγάλη είναι η λύπη όλων μας για το χαμό του νέου ανθρώπου, του συμπατριώτη μας, του επιστήμονα. Πλήθος κόσμου τον συνόδευσε στην τελευταία του κατοικία.

Tα θερμά μας συλληπητήρια στους γονείς του που έχασαν το λατρεμένο τους παλικάρι. O Θεός να τους δίνει κουράγιο.

Tο Δ. Σ.

ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΗ

Έφυγε νωρίς η Αρχοντούλα από κοντά μας για το μακρυνό χωρίς γυρισμό ταξίδι της.

Για το ταξίδι που για όλους μας είναι βέβαιο και προγραμματισμένο από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Ειναι όμως πολύ δύσκολο και τραγικό όταν οι γονείς με δυσκολίες και ποικιλόμορφες συνθήκες κάθε φορά αναγκάζονται εκείνοι να ξεπροβοδίζουν τα παιδιά τους στο ταξίδι αυτό.

Για τον Ηρακλή και την Παναγιώτα τους αγαπημένους μας γονείς της, ευχόμεθα δύναμη και υπομονή. Τους σκεπτόμαστε όλοι οι συγχωριανοί, οι γείτονες και οι συγγενείς τους και νοιώθουμε την πίκρα που θα γεμίζει το υπόλοιπο της ζωής τους. Ο Θεός να τους στηρίζει και να τους δυναμώνει.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΥΤΑΣ

Αγαπητέ μας Χρήστο,

Ο πόνος δεν απευθύνεται σε ηλικία γιατί η ζωή του ανθρώπου δεν έχει όρια. Ο άνθρωπος θα λείψει οπότε και αν φύγει και όσο χρόνων και αν πάει. Θα λείψει απ’ τους δικούς του, θα λείψει απ’ τους φίλους του, θα λείψει από τον τόπο πάνω στον οποίο έξησε, περπάτησε, ονειρεύτηκε, και οραματίσθηκε.

Σε είχαμε ταυτίσει με τον καλό νοικοκύρη, τον άξιο αγωνιστή, με τον δίκαιο πατέρα, με τον σύζυγο και σύντροφο, με τον δημιουργικό άνθρωπο που είχε κερδίσει τον θαυμασμό μας και την αγάπη μας.

Δυσκολεύομαι πολύ να βρώ τα λόγια εκείνα που θα πρέπει να σου πω, τα λόγια με τα οποία θα πρέπει να σε αποχαιρετίσω που θα είναι άξια να ανταποκριθούν στη μεγαλοσύνη σου και στη λεβεντιά σου.

Η καλή σου διάθεση και ο αδαμάντινος χαρακτήρας σου στάθηκαν πάντα μια απόδειξη πως μέσα σε μια κοινωνία συμφερόντων και άνομων διεκδικήσεων υπάρχουν και εκείνοι που τιμούν τον ανθρώπινο τίτλο.

Γεννήθηκες, μεγάλωσες και έζησες όλα σου τα χρόνια σ’ αυτό το πανέμορφο χωριό «τη Ζούρτσα». Γράμματα πολλά δεν μπόρεσες να μάθεις. Στον τομέα αυτό η ζωή σε αδίκησε. Δεν αδίκησες όμως εσύ τη ζωή, γιατί το δρόμο σου τον βάδισες μέσα στην παράδοση την ελληνοχριστιανική, με αρχές και αξίες που πήρες απ’ τους γονείς σου και τους παππούδες σου. Οραματίσθηκες και σπούδασες την εργατικότητα και την τιμιότητα, γι’ αυτό και την προσπάθειά σου την ανέβασες αρκετά ψηλά σε όλους τους τομείς. Σπίτι, εργασία, οικογένεια, την θαυμάσια και καταξιωμένη γυναίκα σου την Κατερίνα, που μαζί της μοιράστηκες τη ζωή, την προσπάθεια και την αμάχη, τα τέσσερα παιδιά σου την Ελένη, την Τούλα, την Ευθυμία και την Δήμητρα, που όλα αυτά τα είχες ντύσει με το δικό σου όνειρο.

Γνώρισες από κοντά, όσων σε ήξεραν, τον θαυμασμό, την αγάπη και το μεγάλο «μπράβο» για τις ποσπάθειές σου.

Είδες την αποκατάσταση των παιδιών σου μέσα στην κοινωνία, να προκόβουν και να απολαμβάνουν τη γενική εκτίμηση και αναγνώριση.

Η οικογένειά σου, σου έδωσε βαθιά ικανοποίηση, σου έδωσε τη διαβεβαίωση πως στη ζωή σου τα κατάφερες. Αυτή ήταν η μεγάλη φιλοδοξία της ζωής σου. Την έκανες γλυκό πιοτό και τη γεύτηκες. Και κάποτε σε προσωπικές μας στιγμές σε άκουγα και να μου λες: «Όχι μόνο τα δικά μου τα παιδιά μπατσανάκη, αλλά και όλου του κόσμου τα παιδιά να προσπαθήσουν να βρουν το δρόμο τους και όλος ο κόσμος να πάει μπροστά και να πετυχαίνει!» Αυτό ευχόσουν και αυτό ήθελες, πάνω απ’ όλα, το γενικό καλό.

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφερθώ στο γεγονός πως στα πανηγύρια γενικώς και στις οικογενειακές γιορτές ειδικότερα, δέσποζες με τη χαρούμενη και γελαστή παρουσία σου, γεμίζοντας προς όλους πλούσιο κέφι γεμάτο μουσική διάθεση από τα κλαρίνα και τις μουσικές ορχήστρες του τόπου.

Αγαπητέ μας Χρήστο, κόσμος πολύς ακολούθησε το ξώδι σου. Κόσμος πολύς ξεπροβάδισε τον συγχωριανό, τον συγγενή, τον φίλο, τον πατριώτη που γεννήθηκε σε μιά γωνιά αυτού του τόπου, της «Ζούρτσας» που αξιώθηκε να γεννήσει και να αναθρέψει άντρες με το δικό σου χαρακτήρα.

Ήταν όλοι εκεί, η γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου, συγγενείς και φίλοι να σου πουν το τελευταίο «Αντίο» και να σου πούν ακόμη πως όλοι σε αγάπησαν πολύ και στην ψυχή και στην καρδιά όλων θα παραμείνεις ως έν είδος υποδειγματικού ανθρώπου γιατί δίδαξες με το παράδειγμά σου την πραγματική σου ευσέβεια και την πλήρη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού.

Υπάρχει το «Γεννηθήτω το θέλημά σου», και η εξ ύψους παρηγορία που ευχόμαστε στην πονεμένη οικογένειά σου.

Ας είσαι αναπαυμένος και σε κείνον τον τόπο τον χλοερό, ας σε ποιμάνουν οι Άγγελοι του Θεού στους λιμώνες της Βασιλείας των Ουρανών και κάποιο «κλαρίνο» σαν εκείνα που χάϊδευαν την ψυχή σου, ας νανουρίζει τον «ήσυχο και αιώνιο ύπνο σου».

Ας είναι αγαπητέ μου Χρήστο, τα λόγια αυτά μνημόσυνο στην αγαθή μνήμη που άφησες φεύγοντας και ας είναι Αιώνια η μνήμη σου και ελαφρύ το χώμα της «Ζουρτσάνικης» γης που σε σκέπασε.

Αδελφέ, Χρήστο, «Καλό σου ταξίδι»

Ο συγγενής και φίλος σου

Σταύρος Ευθυμίου