|
Είναι σίγουρο ότι η γιορτή της Παναγίας
στις 15 Αυγούστου έχει να θυμίσει στον κάθε έναν από εμάς, εικόνες,
αρώματα, γεύσεις.
Η πιό σημαντική
γιορτή του καλοκαιριού, στη μέση του Αυγούστου με κάθε οικογένεια
συγκεντρωμένη, στον τόπο καταγωγής της, στις ρίζες της.
Στη Ζούρτσα, η γιορτή αυτή αποκτά ένα
ιδιαίτερο χρώμα, καθώς συνδέεται με τις πιό όμορφες και δυνατές
αναμνήσεις, όχι μόνο των παλαιών αλλά και των νέων ανθρώπων της.
Από την παιδική μου ηλικία ο εορτασμός
ακολουθούσε ένα σταθερό πρόγραμμα σχεδόν τελετουργικό.
Τα σπίτια της Ζούρτσας είναι γεμάτα ζωή
και χαρούμενες φωνές από νέους ανθρώπους που έρχονται να δούν τους
παππούδες και τις γιαγιάδες. Τίποτα δε θυμίζει την μοναξιά του χειμώνα.
Ήδη από την παραμονή ξεκινούν οι
προετοιμασίες στα νοικοκυριά.
Μέχρι την ώρα που ξυπνούσαμε, τα ψωμιά
είχαν ήδη ετοιμαστεί και μοσχομύριζαν, ζεστά. Το σπίτι πεντακάθαρο και
στολισμένο με τις πανέμορφες χειροποίητες δαντέλλες της γιαγιάς, και η
σάλα ανοιχτή. Ο «μουσαφίρης» ερχόταν οποιαδήποτε στιγμή, κάτι
ασυνήθιστο στην Αθήνα για εμάς, μια που όλες οι ώρες τις μέρες αυτές
ήταν γιορτινές. Και φυσικά πάντα στο αριστερό κάτω ντουλάπι στη σερβάντα
της γιαγιάς η πιατέλα με τους κουραμπιέδες, για το κέρασμα. Το πιό
σημαντικό γιορτινό έδεσμα ωστόσο ήταν ο μπακλαβάς. Η γιαγιά με όλες τις
μαμάδες στριμωγμένες σαν μέλισσες στη κουζίνα επιδίδονταν σε ατελείωτες
διαπραγματεύσεις τεχνογνωσίας για το πώς το γλυκό πρέπει να ψηθεί, πότε
πέφτει το σιρόπι, ποιός μας βρήκε τα καλά καρύδια και άλλα μυστικά
επιτυχίας. Το γλυκό σταθερά σερβιριζόταν μετά την λειτουργία ανήμερα το
15αύγουστο.
Νωρίς το πρωί παρά τις αντιρρήσεις των
νέων για το ωράριο της λειτουργίας, ξυπνούσαμε κι όλη η οικογένεια
ετοιμαζόταν για τη εκκλησία. Το καινούργιο καλοκαιρινό φόρεμα πάντα
φυλασσόταν για τη μέρα αυτή και καμαρώναμε στα σχόλια των μεγαλυτέρων
για το πόσο όμορφα μας πήγαινε.
Πριν ξεκινήσουμε όλα τα εγγόνια
παίρναμε την ευχή του παππού και της γιαγιάς, φιλώντας τους το χέρι.
Ύστερα περπατούσαμε μέχρι το μοναστήρι της Παναγίας, σε μια διαδρομή όλο
πράσινο, ήλιο και με θέα τα πιό όμορφα σημεία του χωριού.
Η λειτουργία κατανυκτική και πάντα ο
κόσμος πολύς.
Τώρα, μεγάλη πιά, όταν πλησιάζει το
15αύγουστο κάτι με τραβάει σαν μαγνίτης στη Ζούρτσα και στο «μοναστήρι»
της. Πολλές φορές καταφέρνω να βρεθώ εκεί έστω για λίγο, να
ξαναζωντανέψω τις αναμνήσεις μου και ν’ αναγεννηθώ μέσα απ’ αυτές.
Μιά εγγονή
παππού και γιαγιάς
Ζουρτσάνων |
