ΓΕΩΡΓΙΟΣ Θ. ΚΛΕΝΤΟΣ

Στο Γιώργο που έφυγε, το φίλο, τον πατριώτη, το συνάδελφο, τον ΑΝΘΡΩΠΟ.

Για το ανεξόφλητο χρέος μου θέλω να γράψω δυο λόγια, με την υπόσχεση ότι τα αισθήματά μου, την αγάπη μου, τις σκέψεις μου, το αξέχαστο παρελθόν, όλα, είτε στην πέτρα τα σκαλίσω, στο χαρτί τα γράψω, στον αέρα τα σκορπίσω, τραγουδώντας ή ψάλλοντας με βυζαντινές νότες, το ίδιο θα παραμείνουν ΖΩΝΤΑΝΑ, ΔΥΝΑΤΑ, ΑΝΑΛΥΩΤΑ.

Είπε ο Λούθηρος: «μετά των θηρευόντων τη μουσική συναναστρέφου ΑΦΟΒΑ, οι κακοί δεν έχουσι άσματα».

Πράγματι η καλοσύνη σου, η ευγένειά σου, η γαλούχηση του χαρακτήρα σου με ηθικές αξίες, επαληθεύουν περίτρανα την παραπάνω ρήση.

Θυμάμαι όταν μου ζήτησες για πρώτη φορά να ψάλλω, πάντα με γκρίνιαζες και .... γέλαγες όταν έκανα παραλλαγή. Μ’ έμαθες την προσευχή του ψάλτη: «Θεέ μου σε παρακαλώ όταν θε να πεθάνω, ας ξαναγίνω ψάλτης σου στον κόσμο τον επάνω....».

Ναι, στον κόσμο τον επάνω θα σε ακολουθεί το δεύτερο αντίφωνο της Θείας λειτουργίας, το οποίο πιστός στα ραντεβού σου τις Κυριακές και τις γιορτές εκτελούσες, ερμηνεύοντας το (κατανοώντας την έννοιά του πλήρως) μέχρι την τελευταία σου πνοή, μ’ αυτό έφυγες και αυτό θα βρήκες εκεί που είσαι.

«ΑΙΝΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΑΙΝΕΣΩ ΚΥΡΙΟΝ ΕΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΨΑΛΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ».

Αείμνηστε Γιώργο.

 Υπηρέτησες περισσότερο από μισό αιώνα ακούραστα και πρόθυμα το μεγάλο σκοπό της προβολής και διάσωσης, της προγονικής μας κληρονομιάς, της βυζαντινής μουσικής. Ιδιαίτερα στη δεύτερη πατρίδα σου την Αμερική, όπου εις ένδειξη ευγνωμοσύνης για την προσφορά σου στην ομογένεια, αναρτήθηκε η φωτογραφία σου στο ναό της κοιμήσεως της Θεοτόκου στο BUFFALO.

Ψάλλοντας, πλούτισες τον ήχο χωρίς να θίξεις το χρώμα και το ύφος. «ΨΑΛΤΑΣ ΓΝΗΣΙΩΣ ΨΑΛΛΟΝΤΑΣ». Έτσι, επρόσφερες χαρά και ψυχική ικανοποίηση στους πιστούς, χρησιμοποιώντας το πνευματικό εργαλείο, τη βυζαντινή μουσική.

Η αρχή του τέλους σου σημάδευε την αιωνιότητα, το τέλος σου σ’ έταξε στην αθανασία. Βουητό σιωπής, ήχος βουβός, υπόκοφοι θόρυβοι ψιθύρων από Ζουρτσάνους και μή. «Έφυγε!.. Κρίμα!.. Γιατί τόσο νωρίς!.. Τι ωραίος χαρισματικός ψάλτης!..».

Αείμνηστε Γιώργο. Στην εφήμερη ζωή μας, το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι μας έχουμε οφειλόμενο δάνειο προς τον πόνο, τις συμφορές και ανεξόφλητο χρέος προς τον θάνατο. Η θλίψη και οι συμφορές του βίου γενικότερα είναι κοινές για όλους μας, αλλά πρέπει να είμαστε θωρακισμένοι με την υπομονή. Θυμάμαι που μούλεγες, υπομονή κι’ έχει ο Θεός, κι’ όταν εκεί θα πάω, θα φύγω πεθαίνοντας όρθιος, σαν τα πουλιά θα πάω να φωλιάσω δίπλα του, να τον δοξάζω στους ουράνιους λειμώνες, με τη διαφορά ότι το: ΑΙΝΕΣΩ ΚΥΡΙΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΜΟΥ, όχι ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ, αλλά ΑΙΝΕΣΩ ΚΥΡΙΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΜΟΥ ΕΣΑΕΪ διότι εκεί θα υπάρχω για πάντα ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της ξενιτιάς που σε σκεπάζει .

Αιωνία σου η μνήμη.

Ο φίλος σου Ζουρτσάνος

Αριστείδης Γ.Τάγαρης

ΦΩΤΕΙΝΗ ΛΙΑΠΗ

Έφυγες πολύ νωρίς από κοντά μας, αλλά θα είσαι ΠΑΝΤΑ το πιο φωτεινό χαμόγελο της ζωής μας… Καλό σου ταξίδι… Σ’ αγαπάμε πολύ…

Η οικογένειά σου.

Aγαπητή Φωτεινή μας,

Λίγα λόγια μπορεί να πει κανείς στο θάνατο όταν χτυπά με τόση οργή, τόσο άξαφνα και τόσο άδικα. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει το πώς και το γιατί. Γι’ αυτό δεν θα πω για το κενό που άφησες και την μεγάλη απώλεια γιατί τίποτα δεν μπορεί να παρηγορήσει τους ανθρώπους σου που τόσο σ’ αγαπούν.

Θα συνεισφέρω λοιπόν στο πένθος με μια ακόμη ανάμνηση, δώρο στις πολλές όμορφες αναμνήσεις που έχουμε από σένα. Η γνωριμία μας, ήταν αρχικώς τυπική, πλην όμως έγινε ουσιαστική όταν τυχαία βρέθηκα στην Ζούρτσα δικαστική αντιπρόσωπος στις βουλευτικές εκλογές

 Αμέσως με εντυπωσίασε, η προθυμία σου να βοηθήσεις και η υπευθυνότητά σου. Όταν σου ζήτησα να γίνεις γραμματέας στις εκλογές, με την πρώτη αποδέχθηκες και έκανες άριστα την δουλειά 2 ατόμων, αν και δεν είχες πρότερη εμπειρία.

Το κέφι, το χαμόγελό σου και η δυναμικότητά σου, έκαναν όλους μας να περάσουμε ευχάριστα τις τόσες ώρες των εκλογών και εμένα να έχω την πιο ευχάριστη και ξεκούραστη εκλογή χάρη στη βοήθειά σου. Έκτοτε, όταν συναντιώμαστε αναπολούσαμε την εμπειρία αυτή που μας έφερε κοντά και γελούσαμε.

Αυτό το γέλιο έχω στη μνήμη μου και με αυτό θα είσαι παρούσα μέσα μας.

Μ. Σπυριδάκη

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Χ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ

Ο Γιώργος Μανιάτης του Χρήστου έφυγε από τη ζωή στις 11 Οκτωβρίου, στις 11 το βράδυ, για το μεγάλο και γαλήνιο ταξίδι.

Προσπάθησε στη ζωή του να προσφέρει ότι μπορούσε με πολύ κόπο και μέσα από το μαγαζί που παρέλαβε από τον πατέρα του που ήταν μεταξύ των πρώτων επαγγελματιών και άφησε πίσω του ανθρώπους που τον αγάπησαν, τον πίστεψαν και τον ακολούθησαν στο έργο της επίγειας ζωής του.

Ο Γιώργος, σαν σύζυγος, πατέρας, παππούς, έφυγε απ’ αυτή τη ζωή, δεν έφυγε όμως από τη σκέψη μας και την καρδιά μας. Θα είναι πάντα δίπλα μας σε ότι πράττουμε για να μας συντροφεύει σιωπηλά και ήρεμα όπως έκανε πάντα.

Ευχόμαστε να ταξιδεύει ανάμεσά μας γαλήνια και όμορφα έτσι όπως έφυγε εκείνο το βράδυ από κοντά μας.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του σε όσους τον γνώρισαν και τον αγάπησαν.

Η σύζυγος, τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Σας ευχαριστούμε όλους για την παρουσία σας

και την στήριξή σας.

Αντί στεφάνου εις μνήμην του Γεωργίου Μανιάτη προσφέρθηκαν για το Ναό του Αγίου Αθανασίου Ν. Φιγαλείας τα παρακάτω ποσά, από τις οικογένειες:

1.  Χρήστου Γ. Μανιάτη                                                100 Ευρώ

2.  Μαριγούλας Μανιάτη                                               100 Ευρώ

3   Θεοδώρου Βλάχου                                                    50 Ευρώ

4.  Κων/νου Βλάχου                                                       50 Ευρώ

5.  Κων/νου Γιαννίκου                                                     50 Ευρώ

6.  Διονυσίας Χρήστου Βλάχου                                     20 Ευρώ

7.  Νικολάου Κουτσούνη                                               50 Ευρώ

8.  Κων/νου Κρανίτη                                                        30 Ευρώ

9.  Νικολάου Δαμπολιά                                                  20 Ευρώ

10. Αριστείδη  Μανιάτη                                                   50 Ευρώ

11. Χρήστου Αριστ. Μανιάτη                                         30 Ευρώ

12. Διαμαντή Μανώλη                                                     30 Ευρώ

13. Κατερίνας Νικολ.Παπαδοπούλου                         20 Ευρώ

14. Σωτηρίου Πιτσινή                                                     50 Ευρώ

15. Θεοδώρου Μπακάλη                                               50 Ευρώ

16. Νικολάου Σταθά                                                       30 Ευρώ

17. Νικολάου Τσούτα                                                    50 Ευρώ

18. Κων/νου Δεμπεγιώτη                                              100 Ευρώ

19. Τούλα Μπίθα                                                             50 Ευρώ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ι. ΚΑΠΟΓΙΑΝΝΗΣ

Από ανακοπή της καρδιάς άφησε την τελευταία του πνοή ο αδελφός εν Κυρίω αγαπητός Νικόλαος Καπογιάννης στο Νοσοκομείο της Κυπαρισσίας στις 10/12/09. Η κηδεία του, και η ταφή του έγινε στο κοιμητήριο του Προφήτη Ηλία, και πλήθος κόσμου τον συνόδευσε στην τελευταία του κατοικία.

Ο εκλιπών γεννήθηκε το 1944 και όταν μεγάλωσε μπήκε στον αγώνα της ζωής για πρόοδο και δημιουργία. Παντρεύτηκε την εξαίρετη κόρη του Γεωργίου Ε. Βλάχου και μαζί απέκτησαν 4 παιδιά (3 αγόρια και μια θυγατέρα) στα οποία έδωσαν πολύ καλή ανατροφή.

Ως χαρακτήρας ήταν απλός, ευδιάθετος, κοινωνικός, αφιλοκερδής και έδινε αγάπη σε όλους. Το αγαπημένο του χόμπυ ήταν το κυνήγι, και ήταν μέλος του κυνηγετικού ομίλου, ο οποίος τον τίμησε με στεφάνι και οπλοβολές την ώρα της ταφής του.

Ο θάνατός του ήταν απρόσμενος και έφυγε νωρίς στα 65 του χρόνια. Στους οικείους του τα θερμά μας συλλυπητήρια και ευχόμαστε γι’ αυτούς την άνωθεν  παρηγορία και για τον εκλιπόντα την αιωνία αυτού ανάπαυση.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΟΥΣΗΣ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΤΣΑΟΥΣΗΣ 

Στις 9 Νοεμβρίου 2009 έφυγε από κοντά μας ο πολυαγαπημένος πατέρας και παππούς Αθανάσιος Τσαούσης του Γεωργίου, σε ηλικία 76 ετών.

Γεννήθηκε το 1933 στη Νέα Φιγαλία, όπου έζησε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Το 1960, σε ηλικία  27 ετών, μετανάστευσε στη Φρανκφούρτη Γερμανίας για να εργαστεί. Εκεί παντρεύτηκε την Αθανασία Γ. Μαυροειδή και απέκτησαν δύο παιδιά το Γεώργιο και τη Δήμητρα.

Επέστρεψε με την οικογένειά του στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1967 και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου συνέχισε τη ζωή του ως εργαζόμενος στον Ο.Τ.Ε. απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Αγωνίστηκε για να σπουδάσει τα παιδιά του και να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον στην οικογένειά του. Απέκτησε δύο εγγόνια από το γάμο της κόρης του, τα οποία λάτρευε και υπεραγαπούσε.

Ήταν ένας άνθρωπος εργατικός, ευαίσθητος, γενναιόδωρος, που ενδιαφερόταν για τους γύρω του, πιστός στις αξίες της ζωής και γεμάτος με μια ιδιαίτερη αγάπη για τη μουσική και το τραγούδι. Όλοι τον θυμόμαστε με πόση μαεστρία έπαιζε το βιολί του και γέμιζε τις καρδιές μας με μουσικές και κέφι όταν βρισκόμασταν σε γλέντια και χαρές.

Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν τον ξανακούσαμε να παίζει και να τραγουδά, παρά μόνο να ψέλνει στο αναλόγιο του Άγιου Νικόλα. Η μοίρα του επιφύλαξε τον πιο μεγάλο πόνο που μπορεί να βιώσει άνθρωπος, το χαμό του γιου του Γεωργίου και της συζύγου του Αθανασίας.

Έφυγες για να τους συναντήσεις, αφήνοντας σε μας ένα δυσαναπλήρωτο κενό με την απουσία σου.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της πατρικής γης που σε σκεπάζει και ας είναι γαλήνια η ψυχή σου αναπαυμένη.

Θα είσαι στη σκέψη μας και στην καρδιά μας για πάντα.

Η οικογένειά σου