|
Όταν πρωτογνώρισα την
Ζούρτσα –για την επίσκεψη των πεθερικών μου– περπάτησα τον παραδοσιακό
δρόμο της Τρανής βρύσης και το καλντερίμι που κατηφορίζει από του
Καραβίδα για να βρεθώ στην αυλόπορτα του Παπακυριακοπουλέϊκου!! Ο
κεντρικός δρόμος που διασχίζει την Ζούρτσα δεν υπήρχε τότε και τα σπίτια
από την γειτονιά των «Χατζαίων» και των «Νικαίων» ήταν τριγυρισμένα από
περιβόλια που επικοινωνούσαν μεταξύ των.
Οι νοικοκυρές
αντάλλασσαν τις καλημέρες τους, τα προϊόντα από τα «κήπια» τους και την
βοήθειά τους στο φούρνισμα, ή τις μπουγάδες όταν ήταν ανάγκη.
Και τα βράδια κάτω από
το φως του λυχναριού ή της λάμπας πετρελαίου είχαν μια κάποια ευκαιρία
ξεκούρασης από τον κόπο και την ορθοστασία της ημέρας, χωρίς όμως τα
χέρια να σταματούν πότε να γνέθουν ή να πλέκουν ή να κεντούν για τα
προικιά της όμορφης μελλοντικής νυφούλας του σπιτιού τους. Ακόμα να
κάνουν «ξέλαση» για το καθάρισμα των καρυδιών, να βγάζουν τα «φλίτσια»
από την κούκλα (αραποσίτι) ή να ξένουν ή να λαναρίζουν τα μαλλιά,
προετοιμάζοντάς τα για το γνέσιμο. Αυτές οι ζεστές οι όμορφες
συγκεντρώσεις που συνοδεύονταν και από τραγούδια πολλές φορές ήταν σωστό
πανηγύρι.
Άλλη ζωή, άλλος κόσμος,
άλλοι άνθρωποι.
Γυρνώντας από την
ξενιτιά μετά από χρόνια βρήκαμε την γειτονιά των «Χατζαίων» και «Νικαίων»
χωρισμένη στη μέση από τον ασφαλτοστρωμένο πλέον δρόμο του χωριού και η
κίνηση πέρα-δώθε από τα πρώτα αυτοκίνητα έδιναν μια άλλη εικόνα ζωής
στην Ζούρτσα που πρωτογνώρισα σαν ένα μεγάλο αγροτικό χωριό της ορεινής
επαρχίας της Ολυμπίας.
Και τότε το μπροστινό
χαγιάτι του πατρικού σπιτιού βρέθηκε μπρος στο δρόμο να το χωρίζει μια
μάντρα και ένα πυκνόφυλλο καλλωπιστικό φυτό που το χώριζε από τα
αδιάκριτα μάτια των περαστικών όχι όμως και από το θόρυβο των
τροχοφόρων.
Και τώρα η ιστορία μας!!
Στην Ζούρτσα –όπως
μαθαίνω από την ιστορία της– που ήταν κεφαλοχώρι της όλης περιοχής την
παλιά εποχή υπήρχαν πέντε γιατροί που εξυπηρετούσαν όχι μόνο την Ζούρτσα
αλλά και τα γύρω χωριά και την ευρύτερη περιφέρεια μια και οι
μετακινήσεις προς τις πόλεις κυρίως Κυπαρισσίας και Πύργου ήταν σχεδόν
αδύνατες. Οι κατ’ οίκον επισκέψεις ήταν αναγκαίες και η κατ’ οίκον
νοσηλεία σχεδόν κανόνας. Η μεταφορά του αρρώστου στο Νοσοκομείο για
εκείνη την εποχή θεωρείτο σχεδόν «αποχαιρετισμός» από τα εγκόσμια! Έτσι
εφαρμόζετο η βιβλική παροιμία αφού δεν πάει το βουνό στο Μωάμεθ πηγαίνει
ο Μωάμεθ στο βουνό. Ο γιατρός έπρεπε να φροντίζει τον άρρωστο στο σπίτι
και να έχει την έννοια της πορείας της αρρώστιας του. Ήταν τότε που η
ιατρική είχε δύο εργαλεία να προσφέρει στο γιατρό: Το πιεσόμετρο και ένα
καλό ζευγάρι ακουστικά. Όσον αφορά τις «δίαιτες» έπαιζαν ένα ξεχωριστό
ρόλο στην θεραπευτική αγωγή του αρρώστου και η χορήγηση «λίγο ζωμό» από
βραστό κοτόπουλο στον άρρωστό μας θεωρείτο τότε και η αρχή μιας
αισιόδοξης πορείας της αρρώστιας του. Η εμπειρία του γιατρού ήταν ένα
ξεχωριστό ταλέντο που πολλές φορές έδινε λύσεις και θεραπείες για τις
οποίες τον θαύμαζαν. ΗΤΑΝ «Ισόθεος» όπως λέει ο Ιπποκράτης.
Στη Ζούρτσα του 1967
γνώρισα δύο καλούς και ξέχωρα ικανούς παθολόγους συναδέλφους τον Γεώργιο
Γεωργούλια και τον Γιάννη Φλέσσα. Κρατούσαν στα χέρια τους της περίθαλψη
όλης της περιοχής και πάντα πρόθυμοι σε κάθε κάλεσμα, σε κάθε σπίτι σε
κάθε χωριό που είχε την ανάγκη της βοήθειάς τους.
Βέβαια και η Ιατρική
είχε τότε προοδεύσει. Τα φάρμακα πλέον έρχονταν ως ιδιοσκευάσματα, τα
αντιβιοτικά πολεμούσαν τις φλεγμονές, οι εργαστηριακές εξετάσεις ήταν
δυνατόν να πραγματοποιηθούν μια και τα συγκοινωνιακά μέσα ήταν πλέον
προσιτά και ακόμα η ύπαρξη του φαρμακείου ήταν μια κάποια λύση στο
πρόβλημα της έγκαιρης θεραπείας.
Εδώ θε πρέπει να κάνω
μνεία και μιας προσωπικής αναφοράς. Στις επισκέψεις μου στην Ζούρτσα
συχνά μου δινόταν η ευκαιρία να δίνω και την χειρουργική γνώμη σε
προβλήματα που τυχόν υπήρχαν. Και οι δύο καλοί και παλαιότεροι
συνάδελφοί μου με πολύ αγάπη και ξέχωρη εκτίμηση αγκάλιαζαν και την
γνώμη ενός νεώτερου συναδέλφου.
Ακόμα είχα να
αντιμετωπίσω και μια ανθρώπινη αδυναμία «της δεύτερης γνώμης». Μια και
το σπίτι ήταν μπροστά στο δρόμο δεν ήταν δύσκολο να σταματήσουν για μια
«καλημέρα». Πάντα θυμάμαι την κυρά Όλγα –την πεθερά μου– θερμό εισηγητή
για καθένα που της ζητούσε την χάρη να μεσολαβήσει για την δική μου
γνωμάτευση. Ποτέ της δεν αρνήθηκε σε κανένα την αγάπη της και πολλές
φορές μαζί με την δική μου γνωμάτευση οι άρρωστοι κυρίως από τα χωριά
έφευγαν και με μια κάποια «ευλογία» στα χέρια.
Και τώρα η Ζούρτσα της
δεκαετίας 2000-2009
Το Αγροτικό Ιατρείο της
Ζούρτσας κτισμένο πέτρινο με πολύ κόπο και ξέχωρη αγάπη από το Σύλλογο
των απανταχού Ζουρτσάνων βρίσκεται στο διάβα του καθενός που έχει ανάγκη
από ιατρική βοήθεια. Εξοπλισμένο κατά το δυνατόν με ότι μπορεί να
υπάρχει και επανδρωμένο πάντα με δύο γιατρούς που καλύπτουν σε 24ωρη
βάση τις ανάγκες της όλης περιοχής. Πέρασαν και υπηρέτησαν πολλοί νέοι
συνάδελφοι στο ιατρείο και όσους έτυχε να ανταμώσω αργότερα πάντα
θυμούνται τον χρόνο που πέρασαν σαν Αγροτικοί γιατροί στην Ζούρτσα.
Τώρα υπηρετούν στο
Αγροτικό Ιατρείο της Ζούρτσας δύο νέες συνάδελφοι η Στυλιανή Τσουκαλά
και η Παπουτσή Κων/να.
Η συνάδελφος Στυλιανή
Τσουκαλά κατάγεται από την Ζούρτσα και θέλω να πιστεύω πως και η ίδια
αλλά και οι πατριώτες μας θα πρέπει να αισθάνονται περήφανοι που
«παιδιά» του τόπου τους μπορούν να προσφέρουν «υπηρεσίες» ιατρικής
αγάπης στους συμπολίτες τους.
Μαζί με την αγάπη και
τις ευχαριστίες μας για την προσφορά τους που την χορηγούν με περισσή
ευγένεια, τους ευχόμαστε καλή πρόοδο στην όλη τους επαγγελματική
σταδιοδρομία.
Βασίλης Κέκης
Ομότιμος Καθηγητής
Χειρουργικής Παν/μίου Αθηνών |
