|
Είναι Δεκέμβρης
του 1938. Η χρονιά είναι πολύ καλή για τους αγρότες της Ζούρτσας.
Χειμώνας αλλά όχι ανυπόφορος. Στο χωριό μας οι περισσότεροι τρώνε ακόμα
μπομπότα. Ο Μεταξάς έχει χαρίσει τα χρέη των αγροτών κι έχουνε πάρει μια
ανάσα. Οι αγρότες ήσαν πάντοτε χρεωμένοι στην Αγροτική Τράπεζα.
Δουλεύανε ήλιο με ήλιο αλλά δεν απολαμβάνανε τους καρπούς του ιδρώτα
τους.
Οι ελιές ήσαν
γεμάτες καρπό αυτή τη χρονιά.
Οι Ζουρτσάνοι
κουβαλάνε από τα λιοπερίβολα με τα ζώα τους στα δυο λειτρουβιά τον
καρπό, στου Παπαπέτρου και στου Πολυχρονόπουλου (Μουτσουλή).
Έχουμε βεντέμα
(πολύ δουλειά) βγάζουμε τις ελιές στου Παπαπέτρου το λειτρουβιό. Βαράω
το άλογο γύρω-γύρω, οι στρογγυλές πέτρες γυρίζουνε και λειώνουν τον
καρπό.
Η ατμόσφαιρα
είναι ζεστή και μοσχοβολάει φρέσκο λάδι και ζεστό μπακαλιάρο
μαγειρευμένο για το προσωπικό του λειτρουβιού που δουλεύει μέρα-νύκτα
χωρίς σταματημό.
Τα σακιά με τα
αφεντικά τους περιμένουν υπομονετικά. Ήρθε η σειρά μας και άρχισε να
ρέει το πολύτιμο κι ευλογημένο λάδι, πηγή τροφής και ζωής.
Το βράδυ εκείνο
στο λειτρουβιό βρισκότανε ο γιός του Παπαπέτρου ο Νίκος. Ένα παλικάρι
1,75 ψηλός λιγνός με αναμμένο κόκκινο πρόσωπο και ευτυχισμένο χαμόγελο.
Ο Νίκος παίζει
βιολί και τραγουδάει «Μ’ ένα φιλάκι και με δυό δεν τόνε κόβουνε το νιό.
Για σένα κι όχι γι’ άλλονε έχω σεβντά μεγάλωνε».
Ακούγοντάς τον
να τραγουδάει τόσο γλυκά, δεκάχρονο τότε παιδί πέφτω σε έκσταση. Χάζεψα
κυριολεκτικά. Κρέμομαι από τα χείλη του και το δοξάρι του βιολιού του.
Ο τραγουδιστής
έχει εξιλεωθεί στα μάτια του δεκάχρονου παιδιού. Νομίζει ότι ακούει και
κάποιο ημίθεο που παίζει και τραγουδάει.
Με βλέπει ο
πατέρας μου και ο Νίκος συνεχίζει να παίζει χαρούμενος με το ίδιο κέφι.
Ο πατέρας μου
που βλέπει τη χαρά του παιδιού του φωνάζει και λέει: «Παίξε ρε Νίκο,
παίξε ν’ ακούσει το παιδί και θα σου δώσω δυό ντενεκέδες λάδι.
Ήταν το πρώτο
μεγάλο δώρο του πατέρα μου και το ωραιότερο κοπλιμάν της ζωής μου.
Ο Νίκος
Παπαπέτρος δυστυχώς σε κάποια φάση της ζωής του σκοτώθηκε πολύ νέος από
το άλογό του.
Η κηδεία του
είχε προκαλέσει θυμάμαι πολύ πόνο και λύπη σε όλο το χωριό.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.
ΓΛΗΓΟΡΗΣ |
