ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΖΟΥΡΤΣΑΝΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

Aριθμός Φύλλου 100    ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ - ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ   2008

 

Aυτοί που έφυγαν

 

ΤΑΣΟΣ ΝΙΚ. ΤΣΟΠΕΛΑΣ

1964 - 2008

Ο Υπερήφανος Αετός που πέταξε ξαφνικά και πρόωρα πολύ ψηλά στα ουράνια, θανάσιμα λαβωμένος από τον ύπουλο ιό της οξείας εγκεφαλίτιδας μέσα στην Ειδική Μονάδα του Δημοσίου Νοσοκομείου της Περούτζια - Ιταλίας την Τετάρτη 22 Οκτωβρίου του 2008 παρά τις προσπάθειες των Ιατρών.

Ήταν εγγονός δύο επιφανών οικογενειών της Ζούρτσας, των αείμνηστων Τασιού Τσόπελα, παλιού Δασκάλου και Αντώνη Φάμελου, παλιού εμπόρου και προέδρου της.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, αλλά η σκέψη του ήταν πάντα στη Ζούρτσα, που αγάπησε πολύ από μικρό παιδί, ερχόμενος τα καλοκαίρια και στις γιορτές με τους γονείς του και με φιλικές παρέες, στα “Άγια Χώματα” όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο ίδιος και οι γονείς του Νίκος και Ντίνα.

Εργάστηκε επί σειρά ετών στην Τράπεζα Eurobank ως συντονιστής και ειδικός των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών της. Ήταν πολύ καλός στη δουλειά του, δραστήριο, εξαιρετικά καλλιεργημένο και ετοιμόλογο άτομο και όλοι οι συνάδελφοί του είχαν να πουν έναν καλό λόγο για την πραότητα του χαρακτήρα του και την ειλικρίνειά του. Ήταν ένα χαμογελαστό παιδί.

Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στην Αθήνα στον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου της οδού Αχαρνών και η ταφή του έγινε στο Κοιμητήριο της Κοίμησης Θεοτόκου - Μοναστήρι στον οικογενειακό τάφο των Τσοπελαίων στη Ζούρτσα.

 

Αγαπημένε μου ανηψιέ Τάσο,

Έφυγες από κοντά μας αναπάντεχα παρ’ όλες τις προσπάθειες και θυσίες που κάναμε όλοι μας, η λατρευτή σου μάνα, η πολυαγαπημένη σου αδελφή, οι θείοι και θείες, τα ξαδέλφια σου, οι φίλοι σου, οι συνάδελφοί σου και οι νέοι του χωριού μας, δίνοντας εθελοντικά το πολύτιμο αίμα τους για να σε κρατήσουμε στη ζωή, αλλά μάταιος ο κόπος.

Ο μεγάλος πόνος και η βαθειά θλίψη θα μας συνοδεύει για πάντα. Θα θυμόμαστε μόνο το χαμογελαστό πρόσωπό σου.

Αντίο παλικάρι μου, καλό σου ταξίδι και Αιωνία η Μνήμη σου.

 

  Ο θείος σου Θεόδωρος Αντ. Φάμελος

Συνταξιούχος Δάσκαλος

 

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

Εκφράζουμε τις πιο θερμές ευχαριστίες μας σε όλους όσους συμπαραστάθηκαν στο βαρύ πένθος μας για το θάνατο του πολυαγαπημένου μας γιου, και αδελφού,

ΤΑΣΟΥ ΝΙΚ. ΤΣΟΠΕΛΑ

Επίσης ευχαριστούμε θερμά τους συγγενείς, φίλους, συναδέλφους και συματριώτες μας Νέους που εθελοντκά έδωσαν αίμα.

            Η Μητέρα        Η Αδελφή

            ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ         ΣΟΦΙΑ

 

Το Δ.Σ. του Συλλόγου μας εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια για τον πρόωρο και άδικο θάνατο του Τάσου Τσόπελα και την ευχή ο Θεός να δώσει παρηγοριά στους δικούς του.

 

 

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΟΥΣΗΣ

1913 - 2008

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που σε γνώρισα, όταν ήρθες να με πειράξεις, να μου παίξεις ένα από τα παιχνίδια σου, το «κορώνα χάνεις, γράμματα κερδίζω». Σε ρώτησα πότε κερδίζω εγώ και μου απάντησες όταν σταθεί όρθιο το κέρμα, δηλαδή ποτέ.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο τρόπος αυτός της γνωριμίας μας και κατάλαβα αμέσως ότι είχα να κάνω με ιδιαίτερο άτομο, γεμάτο χιούμορ και εξυπνάδα.

Γίναμε φίλοι, κάναμε συχνά παρέα, άκουγα με  πολύ προσοχή τις αφηγήσεις σου για τους αγώνες που έδωσες για τη ζωή και για τα δύσκολα χρόνια που πέρασες.

Όλες αυτές οι αφηγήσεις, όσο κρατούσαν, μου δημιουργούσαν θλίψη και μελαγχολία,

σε αντίθεση με σένα που θεωρούσες, τα βάσανα και τις ταλαιπωρίες που πέρασες, ως μια φυσική διαδικασία, ένα στάδιο που έπρεπε να περάσεις για να συνεχίσεις τον αγώνα της ζωής.

Στις συζητήσεις μας, απολάμβανα την τέχνη και την πλοκή του λόγου σου. Όταν σε ρώτησα αν πήγες σχολείο, μου είπες «τελείωσα το Σχολαρχείο δεν είχα να πάω παραπέρα» και τότε σου είπα ότι δεν χρειαζόσουν περισσότερα γράμματα, άλλωστε, όπως έλεγες, τα γράμματα είναι για τους βαρύσκοπους.

Δεν άκουσα ποτέ να παραπονεθείς για τη ζωή, ούτε να βαρυγκομήσης για τα γηρατειά, που από μόνα τους είναι βάσανο, έβλεπα πάντα μόνο την αισιοδοξία και την καλωσύνη στο πρόσωπό σου.

Έφυγες για το ταξίδι που δεν έχει γυρισμό και μας άφησες να θυμόμαστε τον τόσο απλό και ανέμελο τρόπο που έζησες.

Θα σε θυμάμαι πάντα

ΔΗΜ. ΣΠΥΡΙΔΑΚΗΣ

 

Το Δ.Σ. εκφράζει τα συλλυπητήριά του στους δικούς του και δεν ξεχνά την ενεργό συμμετοχή του Παναγ.Τσαούση, παλαιότερα, στα δρώμενα του Συλλόγου μας στη Ζούρτσα, όπως επίσης και των κοριτσιών του, Κλεώνης και Ντίνας, που προσφέρουν πάντα προσωπική εργασία, σε ότι κάνει ο Σύλλογος στο χωριό μας.

 

Και μια διαθήκη του μπάρμπα-Παναγιώτη που έχει το δικό της ξεχωριστό τύπο. Τη δημοσιεύουμε εις μνήμην του.

Η Διαθήκη μου

Σήμερα ημέρα Σάββατο 2 Σεπτέμβρη επί τη ευκαιρία γράφω.

Αφήνω τις ευχές μου σε όλα τα παιδιά μου, εγγόνια και διγγόνια, ανηψίδια και σε όλους τους συγγενείς και φίλους, και έχω την επιθυμία να μην φέρετε νεκροφόρα για τη μεταφορά μου στο νεκροταφείο στο Μοναστήρι, αλλά να με πάνε στον ώμο τα ανηψίδια μου και εγγόνια, Νίκος Βλάχος, Θανάσης Καράπαπας, Σπύρος Τσουκαλάς και τα δυό εγγόνια μου και σας παρακαλώ να μην κλάψετε κανένας διότι εγώ αγωνίστηκα βέβαια πολύ στη ζωή μου, αλλά έμεινα ευχαριστημένος, με τη βοήθεια του Θεού.

Είχα πάντα το νου μου στο Θεό και την Παναγία και με εφύλαξαν όλες τις ημέρες της ζωής μου και δεν με άφησαν στο κρεββάτι να τιμωρηθώ και να τιμωρηθούν και να στενοχωρηθούν τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου ή οι αδελφές μου.

Τέλος να έχετε όλοι την ευχή μου, μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου.

Εντός του σπιτιού μου Σάββατο 2 Σεπτέμβρη 06.

Γειά σας

Παναγιώτης Τσαούσης

 

 

 

 

 

 

 

Copyright © ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΩΝ ΦΙΓΑΛΕΙΕΩΝ (ΖΟΥΡΤΣΑΝΩΝ) ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΙΑ «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ»