Για πολλά χρόνια χάριζε τη δροσιά του στους περαστικούς και με το «λιμπί» του έσβηνε τη δίψα κάθε λογής ζώου που ερχόταν το βράδυ από το χωράφι αποκαμωμένο από το αλέτρι και διψασμένο. Το πέρασμα σε μια καλύτερη και πιο άνετη ζωή, με τις βρύσες πια μέσα στα σπίτια, το καθήλωσε και το καταδίκασε σε μαρασμό. Τα χορτάρια το έχουν καλύψει, τα σκουπίδια έχουν γεμίσει το «λιμπί» του, ο μαντρότοιχος που το στήριζε και το βαρελοστάσι έχουν γκρεμιστεί και είναι ορατή πλέον η εικόνα της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας.

Το τί πρέπει να γίνει και πώς πρέπει να γίνει ίσως είναι δουλειά κάποιων άλλων. Εμείς που μένουμε σε τούτη τη γειτονιά, και θέλω να πιστεύω και όσοι περνούν από αυτό το σημείο, θέλουμε να δούμε το “Λιοντάρι” μας να ξαναζωντανεύει και να χαρίζει τη δροσιά του στους περαστικούς, όπως τα παλιά καλά χρόνια.

Γεώργιος Τσουκαλάς