|
Ζητήσαμε από την
κ. Ελένη Γιαννίκου, και το έκανε, να μας γράψει γεγονότα, σκέψεις και
συναισθήματα για την πρωτοφανή καταστροφή, για να ζήσουμε και εμείς
νοερά τα όσα διαδραματίστηκαν στο χωριό μας στις 26 Αυγούστου 2007.
Γράφει η κ.
Ελένη Γιαννίκου
Όταν μου ζητήθηκε
να γράψω τι έγινε και να περιγράψω τη συμφορά που μας βρήκε δεν ήξερα
από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Σκέφτηκα πως τέτοιες στιγμές δεν
περιγράφονται, οι λέξεις έμοιαζαν ανίσχυρες να περιγράψουν αυτό, που
όλοι όσοι βρισκόμαστε στο χωριό εκείνη τη μέρα, νιώσαμε. Σκέφτηκα πως
κάπως έτσι θα αισθάνονταν οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, όταν
επιστρατεύτηκαν για να αντιμετωπίσουν τον κατακτητή το ’40.
Πανικός, τρόμος,
απελπισία, κλάματα, δημοσιογράφοι, κάμερες, φωνές, μικρά παιδιά να
τρέχουν, ηλικιωμένοι να κάθονται στα στασίδια του Αγιο-Νικόλα, να
τραβούν τα μαλλιά τους που ο μόχθος μιας ζωής είχε γίνει παρανάλωμα του
πυρός. Στους δρόμους, στα χωράφια τρακτέρ φορτωμένα με νερό, τα
παλικάρια μας επάνω έτοιμα να δώσουν τη μάχη με τον πιο ύπουλο αντίπαλο
και μέσα σου ψιθύριζες μια προσευχή στον Πολιούχο να γυρίσουν πίσω, να
τους ξαναδείς.
Ότι πράσινο
υπήρχε, έπεσε αμαχητί, έγινε στάχτη …
έμειναν τα λείψανά
του, άταφα να μας πονάνε κάθε μέρα περισσότερο από την προηγούμενη.
Όπου και αν
έστρεφες το βλέμμα σου αντίκρυζες κάτι τεράστιες πύρινες γλώσσες που
σάρωναν τα πάντα στο πέρασμά τους ...ότι, πράσινο υπήρχε έπεσε αμαχητί,
έγινε στάχτη... έμειναν τα λείψανά τους, άταφα να μας πονάνε κάθε μέρα
περισσότερο από την προηγούμενη.
Όλοι ευτυχώς
είμαστε εδώ, χωρίς απουσίες...
Τώρα κανένας δε
στέκεται στο παράθυρο πολύ ώρα, μόλις ανοίξει τα παντζούρια...
Τώρα όλοι
αισθανόμαστε αναξιόπιστοι, γιατί τα χρέη μας δε θα τα «βρούμε στις
ελιές».
Όλοι χάσαμε την
περιφάνεια μας και παρακαλέσαμε για κάτι.
Όλοι θυμηθήκαμε
αυτούς που μας έλεγαν ότι θά ρθει «κατοχή».
Αλλά όλοι
ελπίζουμε, όλοι θέλουμε να συνεχίσουμε να μένουμε εδώ που γεννηθήκαμε.
Στη μεγάλη γέφυρα
Επειδή η μέρα αυτή
σημάδεψε ανεξίτηλα όλους μας θεωρώ ότι όσες περισσότερες απόψεις
ακούσετε, τόσο πιο καλά θα ενημερωθείτε.
Δήμαρχος:
Ο Δήμαρχος κ.
Ιωάννης Πιπιλής τόνισε: «Η αποφράδα μέρα της 26ης Αυγούστου 2007 που
συνοδεύτηκε από την ολοκληρωτική καταστροφή του φυτικού μας πλούτου είχε
ως συνέπεια και τις παρεπόμενες επιδράσεις της στην κτηνοτροφία και
γενικότερα σ’ όλες τις επαγγελματικές δραστηριότητες των κατοίκων.
Προσπαθήσαμε να
διαχωρίσουμε τα προβλήματα σε δύο σκέλη: Στα άμεσα και μη επιδεχόμενα
αναβολής και στα μελλοντικά που εστιάζονται σ’ εκείνα που θα
ξαναζωντανέψουν τον τόπο μας. Άμεσο πρόβλημά μας ήταν οι ζωοτροφές που
κάηκαν και προορίζονταν για τη διατροφή του ζωικού κεφαλαίου.
Αντιμετωπίσαμε
καμένους στάβλους, καμένες ζωοτροφές και καμένες χορτολιβαδικές
εκτάσεις. Προσπαθήσαμε με προσωπικές παρακλήσεις (και όλων των δημοτικών
συμβούλων) σε γνωστούς και φίλους για την παροχή ζωοτροφών να καλύψουμε
τις πρώτες άμεσες ανάγκες μας. Πιστεύουμε τα καταφέραμε γιατί βοήθησε
και η ευαισθησία διαφόρων ιδιωτών και φορέων».
Σημείωση: Για την
αντιμετώπιση προβλημάτων που προέκυψαν από τις πυρκαγιές το Δημοτικό
Συμβούλιο κατά την συνεδρίασή του την 29/8/2007 ενέκρινε τις προτάσεις
του Δημάρχου και εξέδωσε την υπ’ αριθμ. 92/2007 απόφασή του.
Στη συνέχεια ο κ.
Δήμαρχος και ο κ. Νικόλαος Φάμελος ευχαρίστησαν το Αριστοτέλειο
Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου για την
παροχή υλικής και τεχνικής βοήθειας στην περιοχή μας, καθώς επίσης και
όλους εκείνους που με οποιοδήποτε τρόπο ευαισθητοποιήθηκαν και μας
βοήθησαν. Και οι δύο επαίνεσαν την εκ των πραγμάτων δημιουργηθείσα
εθελοντική ομάδα πυροπροστασίας που έτρεξε με τα τρακτέρ και τα
ψεκαστικά και δε θρηνήσαμε θύματα.
Στις 20
Σεπτεμβρίου 2007 όλοι οι Δήμαρχοι των πυρόπληκτων περιοχών συναντήθηκαν
με κυβερνητικό κλιμάκιο αποτελούμενο από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ.
Μεϊμαράκη, τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Αλ. Κοντό, τον Υφυπουργό
Υγείας κ. Κωνσταντόπουλο, το Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Απασχόλησης
κ. Κοντό, τον Υποδιοικητή του ΙΚΑ κ. Αμπατζόγλου και το Γενικό Γραμματέα
Περιφέρειας Πελοποννήσου κ. Σπ. Σπυρίδωνα. Το Κυβερνητικό κλιμάκιο
διαβεβαίωσε τους Δημάρχους πως οι κυβερνητικές δεσμεύσεις θα γίνουν
πράξεις.
Χρέος μας μεγάλο
να ευχαριστήσουμε τους νέους του χωριού μας, που γίναν μιά γροθιά και
δούλεψαν σκληρά, μείναν άϋπνοι και σαν τους βυζαντινούς ακρίτες, γιατί
ακρίτες είμαστε, αποσώβησαν τον κίνδυνο.
Ανάμεσα σε αυτά
αξιόλογα παιδιά ήταν ο Χρήστος Καπλάνης και ο Χρήστος Τάγαρης οι οποίοι
μου ανέφεραν τα παρακάτω:
Χρήστος Δ.
Καπλάνης:
«Η αλήθεια ενός
τόπου ξεχασμένου από την Πολιτεία.
Ήμασταν όλοι εκεί
στο ραντεβού, αφήσαμε τις δουλειές μας και αρχίσαμε τον αγώνα δυο μέρες
πριν μας βρεί το κακό. Τα μέσα που διαθέταμε ήταν μινιατούρες μπροστά
στο θεριό. Ο σκοπός μας να μην πάθει κανένας τίποτα, βλέπεις πήραμε
μάθημα από τους γειτόνους μας. Απ’ την οργή παίρναμε δύναμη κι από το
Θεό κουράγιο. Σε τέτοιες στιγμές δεν έχουν καμία σημασία τα ονόματα των
εθελοντών, των νέων πρωταγωνιστών.»
Χρήστος Σ.
Τάγαρης:
«Η Κυριακή της
26ης Αυγούστου 2007 είναι η μέρα που ό,τι έφτιαξαν οι παππούδες μας, οι
πατεράδες μας και εμείς για δύο και πλέον γενιές κάηκε μέσα σε δύο ώρες.
Μια μέρα που
πρέπει να μας έμαθε πολλά, μια μαύρη Κυριακή που πρέπει κάθε φορά που θα
την θυμόμαστε να αναλογιζόμαστε τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που
έχουμε όλοι απέναντι στον τόπο μας. Είναι μια μέρα που έστω και αργά μας
ένωσε όλους και καταφέραμε να σώσουμε τουλάχιστον τους ανθρώπους και τα
σπίτια μας. Είναι μια μέρα που πρέπει να μας έμαθε ότι, όταν το σπίτι
του γείτονα καίγεται πρέπει να τρέξεις να το σβήσεις, γιατί αλλιώς θα
καεί και το δικό σου. Ίσως αν νοιαζόμαστε από την Παρασκευή, να μην
καιγόμασταν την Κυριακή. «Προ βλάχο το άλογό σου» λέει ο παππούς μου.
Καιρός λοιπόν να αρχίσουμε να το εφαρμόζουμε το τελευταίο, γιατί το
άλογό μας δεν το φροντίζαμε και είχε αρχίσει ήδη να αδυνατίζει. Το βρήκε
η φωτιά, έμεινε από σανό, του σώσαμε το σταύλο αλλά αν συνεχίσουμε έτσι
θα το σκάσει από το σταύλο γιατί θα κινδυνεύει να ψοφήσει από την
πείνα».
Η πύρινη λαίλαπα
κατέστρεψε τις ελιές, που αποτελούσαν το βασικό εισόδημα για την
πλειοψηφία των Ζουρτσάνων, έκαψε τα ζώα των κτηνοτρόφων και έπληξε τους
μικρούς επαγγελματίες του χωριού. Φωνή αγωνίας και προβληματισμού εκ
μέρους των ελεύθερων επαγγελματιών και πολύ μικρών επιχειρήσεων εκφράζει
η κ. Κων. Τριανταφυλλοπούλου μετά τα τελευταία γεγονότα
βλέποντας το μέλλον του τόπου δυσοίωνο και προτείνει να ενωθούμε όλοι
και να διεκδικήσουμε την επαναλειτουργία της κατασκήνωσης που θα δώσει
πνοή στον τόπο.
Χρόνια τώρα
διεκδικούμε από το Υπουργείο την κατασκήνωση, μήπως ήρθε το πλήρωμα του
χρόνου; |
