ΑΘΑΝΑΣΙΑ  ΤΣΑΟΥΣΗ

 Στις 9-4-2007 έφυγε από κοντά μας η Αθανασία σύζυγος Αθανασίου Τσαούση σε ηλικία 69 ετών και κηδεύτηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα της Νέα Φιγαλία. Έζησε ανάμεσά μας και χάραξε με την έντονη προσωπικότητά της το πορτραίτο μιας αφοσιωμένης συζύγου, μιας στοργικής μητέρας, μιας σοφής και πολυαγαπημένης γιαγιάς. Πιστή στις αξίες και στις αρχές της ήταν πάντα πρόθυμη να προσφέρει και να εξυπηρετήσει, ακούραστη, δραστήρια, γεμάτη ζωή και κοινωνικότητα. Αποτελούσε το κέντρο της παρέας, χαρίζοντας με το γέλιο της και το λόγο της ευχάριστες στιγμές σε  όλους , συγγενείς και φίλους. Ήθελε και μπορούσε να είναι πάντα κοντά στους ανθρώπους. Η αγάπη της για την εκκλησία και η βαθιά της πίστη στο Θεό της έδιναν μια εκπληκτική δύναμη ψυχής να αντιμετωπίζει τις αντιξοότητες της ζωής και ιδιαίτερα εκείνες των τελευταίων χρόνων της ζωής της με αστείρευτη καρτερικότητα, αντοχή και υπομονή.

Αγαπημένη μας Σία,

Έφυγες για το μεγάλο σου ταξίδι αφήνοντας πίσω σου ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Έφυγες από κοντά μας αφήνοντας χαραγμένη ανεξίτηλα στη μνήμη μας τη μορφή σου γελαστή, δυνατή, ζωντανή.

Έτσι θα σε θυμόμαστε πάντα.               

Η οικογένειά σου.

 ΦΩΤΕΙΝΗ ΘΕΟΔ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στις 4-5-07 απεβίωσε στην Αθήνα και ετάφη στον Προφήτη Ηλία του χωριού μας, η Φωτεινή Θ.Παπαδοπούλου (Κουζούμη). Η μεγαλύτερη κόρη του Θεοδωράκη Παν. Χατζή. Έζησε στη Ζούρτσα όλα τα χρόνια της ζωής της και ήταν υπόδειγμα εργατικότητας. Στις αγροτικές δουλειές πρώτη και άξια, στο νοικοκυριό ασυναγώνιστη. Ήταν η πρώτη κεντήστρα στο χωριό μας. Η μηχανή του κεντήματος, τις ώρες και τις μέρες που οι αγροτικές δουλειές λιγόστευαν «αναστέναζε» από τη γρηγοράδα και τη συνεχή δουλειά της Φωτεινής. Κέντησε προίκες και χάρισε κεντημένα σε συγγενείς και φίλους παρ’ όλο που το κέντημα ήταν βιοποριστικό επάγγελμα γι’ αυτήν.

Ευχόμαστε και στα τρία της παιδιά να ζήσουν να την θυμούνται και να έχουν την ευχή της.  Αιωνία της η μνήμη.

ΑΓΛΑΙΑ ΔΟΞΑ-ΑΒΡΑΜΙΔΟΥ

Η αγαπημένη σε όλους μας Αγλαΐα, o άνθρωπος που είχε πάντα κέφι και χιούμορ, που ήξερε να ζωντανεύει τις παρέες και να διασκεδάζει τις συντροφιές δεν είναι πια κοντά μας.

Ταξίδεψε για την παντοτινή πατρίδα, εκεί που δεν υπάρχει πια κόπος και μόχθος. Γιατί η Αγλαΐα πληθωρική όπως ήταν και αεικίνητη δεν άντεχε άλλο το κρεβάτι και την ταλαιπωρία.

Ήταν η πρώτη κόρη του μπάρμπα-Γιάννη του Δόξα και της θείας Ευτυχίας. Μεγάλωσε αρχοντικά από μικρό παιδί μαζί με την αδελφή της την Ευγενία και έζησε ευτυχισμένη με τον αγαπημένο της σύζυγο. Καμάρωνε τις δύο της κόρες που της έδειξαν αγάπη και σεβασμό σε όλη της τη ζωή, φροντίδα δε και αφοσίωση στις τελευταίες δύσκολες μέρες.

Σαν κόρη του μπάρμπα Γιάννη του Δόξα έζησε από πολύ νέα κοντά στο Σύλλογο και προσέφερε με την παρουσία της, εμπνευσμένη σ` αυτό από τον πατέρα της γνήσιο Ζουρτσάνο, από τα πρώτα ιδρυτικά και δραστήρια μέλη του.

Αγαπημένη μας Αγλαΐα εμείς οι παλαιότεροι θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη όσο ζούμε.  Αιωνία σου η μνήμη.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΜΑΤΖΟΥΝΗΣ

Στις 12-5-2007 άφησε την τελευταία του πνοή στο Νοσοκομείο Άγιος Σάββας σε ηλικία 68 χρόνων. Η καταγωγή του ήταν από τα Πλατάνια Τριφυλίας. Σύζυγός του η Μότα Βλάχου από τη Ζούρτσα.

Αντιμετώπισε το πρόβλημα της υγείας του επί έξι μήνες με υπομονή και καρτερικότητα. Το 1958 κατατάχτηκε στη Σχολή μονίμων υπαξιωματικών. Υπηρέτησε σε πολλές μονάδες εντός και εκτός Ελλάδας. Συνταξιοδοτήθηκε το 1958 με το βαθμό του Ταγματάρχη.

Με τη Μότα απέκτησαν τέσσερα παιδιά.  Ήταν  μια ολοκληρωμένη και χαριτωμένη οικογένεια, όμως το αναπάντεχο έρχεται και ανατρέπει τα όνειρα και τα σχέδια κάθε ανθρώπου.

Η ταφή του έγινε στο κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Αττικής γης που τον σκεπάζει. Στην οικογένειά του εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

Αιωνία του η μνήμη.

H Kα Kαπλάνη-Παρδάλη Δήμητρα, απ’ τη Nέα Yόρκη της Aμερικής, μας έστειλε μαζί με τη συνδρομή της για την εφημερίδα και τα παρακάτω λόγια για τα δύο αγαπημένα της εξαδέλφια. Tην ευχαριστούμε πολύ.

 Δυο κουβέντες στη μνήμη του εξαδέλφου μου Νίκου Σπύρου Καπλάνη

 Αγαπητέ μου Νίκο πέρασε ο καιρός, αλλά σε σκέπτομαι πάντα, θυμάμαι τα βραδάκια, όταν ερχόμουνα στην Αθήνα, σε έπαιρνα και πηγαίναμε σε κανένα ταβερνάκι στο Παγκράτι ή στην Πλάκα. Ποτέ δε μου χάλαγες χατίρι. Οι πολύτιμες συμβουλές σου και η αγάπη σου είναι πάντα μαζί μου. Όλο μου έλεγες: Καλή μου...

Ήσουν Κύριος σε όλα.

Πολύ λυπάμαι που έφυγες από κοντά μας. Αιωνία η μνήμη σου.

Με αγάπη και εκτίμηση

Για τον εξάδελφό μου Παναγιώτη Χ. Καπλάνη

Το πρώτο σπίτι, όταν ήρθα στη Ζούρτσα, που με καλοδέχτηκε, ήταν το δικό σου.

Μαζί με την Νότα με φιλοξενήσατε με όλη την καρδιά σας. Δε θα ξεχάσω τη Νότα που το πρώτο κιόλας πρωί μου είχε πει: Αυτή η πόρτα θα είναι πάντα ανοιχτή για σένα.

Ήσουν σε όλα σου ωραίος και σπουδαίος. Έχω ακόμη έναν εξαιρετικό δικό σου πίνακα. Θα σε θυμάμαι με αγάπη

Δήμητρα Καπλάνη Παρδάλη – Νέα Υόρκη