|
Με νοσταλγία, αλλά και πολλή συγκίνηση, θυμάμαι
πάντοτε και αναπολώ ένα παληό, μικρό περιστατικό, που ποτέ δεν έπαψε
νάρχεται και να ξανάρχεται επίμονα στη μνήμη μου, χωρίς ποτέ να
ξεθωριάζει, παρά τα τόσα χρόνια που κύλησαν και φύγανε από τότε...
Ζούρτσα, καλοκαίρι του 1984...
Ο Σύλλογός μας μόλις είχε αρχίσει να
αναζωογονείται και να «ενεργοποιείται» και ξεφεύγοντας από τα συνηθισμένα
και τετριμμένα, ξεκίνησε το πρώτο του μεγάλο έργο· την πλακόστρωση
και διαμόρφωση της μεγάλης πλατείας του Αη-Νικόλα, με την παραδοσιακή
βρύση μαζί. Αρχισε έτσι, επί τέλους, να... «πιάνει» πια για τα καλά και
Ζούρτσα!..
Τότε, ανάμεσα σε τόσους άλλους, βρεθήκαμε κι
εμείς εκεί, δίνοντας —κατά το δυνατόν— και το δικό μας «παρόν» στην ωραία
εκείνη προσπάθεια, στο όμορφο εκείνο ξεκίνημα... Που συνεχίζεται έκτοτε
με τόσο μεγάλη επιτυχία μέχρι σήμερα με τα τόσα άλλα έργα, που
ακολούθησαν. Και που ευχόμαστε με όλη μας την καρδιά να συνεχίζεται
πάντοτε και να μην σταματήσει ποτέ!..
Το πρώτο όμως εκείνο ξεκίνημα θα μείνει
αλησμόνητο, γιατί ήτανε όλο φρεσκάδα και ενθουσιασμό, κι ας έλειπε η
πείρα και η οργάνωση και ο καθένας, με αυθορμητισμό και ζήλο, έκανε ό,τι
μπορούσε και όπως μπορούσε, κατά τις ανάγκες της στιγμής...
Ετσι, άλλος έτρεχε μέσα στα κατώγια και
ξετρύπωνε παληά αγκωνάρια, που πρόθυμα τα πρόσφεραν οι κάτοχοί τους, άλλος
φρόντιζε για τη μεταφορά τους στην πλατεία, άλλοι έτρεχαν στις γειτονιές
για να μαζεύουν προσφορές, και οι Ζουρτσάνες νοικοκυράδες να μαγειρεύουν
εκ περιτροπής για τους Τηνιακούς και τους ντόπιους μαστόρους!.. Ολοι τους
έκαναν ό,τι μπορούσαν, με μεράκι κι' όρεξη, για να βοηθήσουν και να
προσφέρουν κάτι κι αυτοί στο παραμελημένο χωριό μας...
Και το έργο, παρά τις δυσκολίες, άρχισε
σιγά-σιγά να προχωρά και από την πρώτη κιόλας στιγμή, να δείχνει, πως στ'
αλήθεια, θα ήταν κάτι, που θα ξέφευγε από τα συνηθισμένα...
Και οι Ζουρτσάνοι το παρακολουθούν ολημερίς από
κοντά με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το χαζεύουν, το σχολιάζουν, και το
χαίρονται με όλη την καρδιά τους, με παραλείποντας, φυσικά, να κάνουν
«αφ' υψηλού» και τις σχετικές υποδείξεις τους προς τους... ανίδεους
μαστόρους και να τους ερμηνεύουν!..
Κάποιο όμορφο ζουρτσάνικο δειλινό, καθισμένοι
σ' ένα από τα πέτρινα, νιοφτιαγμένα πεζούλια, καμαρώναμε κι εμείς τα
πρώτα πλακοστρωμένα κομμάτια της πλατείας, του πανέμορφου αυτού
μπαλκονιού της Ζούρτσας, και απολαμβάναμε μια ανεπανάληπτη δόση στο
Ιόνιο, αλλά και με την ευκαιρία, κάναμε και τον υπολογισμό για την
«είσπραξη της ημέρας», για να παραδώσουμε τα χρήματα το βράδυ στην
υπεύθυνη Επιτροπή...
Εκεί, κάποια στιγμή, βλέποντας μας να
καταμετράμε τα χρήματα από τις προσφορές για το έργο, μας πλησίασε,
κοκκινίζοντας ελαφρά, ένα άγνωστο σε μας Ζουρτσανόπουλο, ένας έφηβος, ένα
παιδί θα έλεγα, και βγάζοντας από την τσέπη του με προσοχή ένα
πεντακοσιάρικο, με πολλή συστολή, ντροπή σχεδόν, μας το πρότεινε
δισταχτικά, ψυθιρίζοντας· «σας παρακαλώ πολύ, πάρτε το αυτό από
μένα, είναι το μοναδικό που έχω... Λυπάμαι και ντρέπομαι, πού δεν έχω να
προσφέρω περισσότερα».
Κοιτάξαμε με ευχάριστη έκπληξη το συμπαθητικό
και ντροπαλό αυτό παιδί, του σφίξαμε δυνατά το χέρι και το ευχαριστήσαμε
με τα πιο θερμά μας λόγια. Πήραμε με συγκίνηση την προσφορά της καρδιάς
του, το μοναδικό του πεντακοσιάρικο και γράψαμε στον κατάλογο μαζί με τις
άλλες προσφορές και το δικό του όνομα...
Πέρασαν από τότε κοντά είκοσι χρόνια. Ολοι
μεγαλώσαμε, άλλοι πιο λίγο, άλλοι πιο πολύ... Ο έφηβος εκείνου του καιρού
θα είναι τώρα νέος άνδρας πάνω στην ακμή του. Καλή του ώρα, όπου κι αν
βρίσκεται, είτε έμεινε στη Ζούρτσα, είτε πήρε κι αυτός των ομματιών του
κι έφυγε γι' άλλη γη γι' άλλα μέρη... Να είναι πάντα καλά και να κάνει
προκοπή στη ζωή του...
Τι κι αν εμείς δεν συγκρατήσαμε από τότε το
όνομά του; Η ευγενική του χειρονομία μένει βαθειά χαραγμένη στη μνήμη μας
και στην καρδιά μας. Και μια από τις πιό όμορφες πλάκες της πλατείας του
Αη-Νικόλα γίνεται ακόμα πιό όμορφη, γιατί είναι φτιαγμένη από τη δική του
προσφορά, από το υστέρημά του...
Από το δικό του μοναδικό και ξεχωριστό
πεντακοσιάρικο!
Θανάσης Κων. Δαΐκος
|
