ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΖΟΥΡΤΣΑΝΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

Aριθμός Φύλλου 84   ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ - ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ   2004

 

Aυτοί που έφυγαν …

 

AXIΛΛEAΣ N. TAΓAPHΣ

 

Στις 16.12.04 έφυγε για την αιωνιότητα ο στρατηγός Ε.Α. Αχιλλέας Νικ. Τάγαρης σε ηλικία 92 ετών. Έφυγε για πάντα από την οδό Μητροπόλεως 7 του Αμαρουσίου, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια ο Zουρτσάνος στρατηγός, ο πολιτικός επιστήμονας, ο ακαδημαϊκός και συγγραφέας πολλών βιβλίων και συγγραμμάτων. Σε ένα από αυτά και επιθυμώντας να δώσει ένα γλυκό χάδι στην αγαπημένη του γενέτειρα, γράφει:

«Η ΚΑΛΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΑΦΟΥ ΑΥΤΟΣ ΜΠΟΡΕI ΝA ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΡΡΟΣ. Η ΜΟΜΦΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ, ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ».

Με αυτές τις φράσεις του ο εκλιπών κατέθετε σεβασμό και λατρεία στην αγαπημένη του Ζούρτσα. Εδώ σε αυτή την ιστορική κωμόπολη γεννήθηκε το Φλεβάρη του 1912 ο Αχιλλέας Τάγαρης και εδώ έζησε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια, μέσα σε μια πολύτεκνη και φτωχή οικογένεια των αειμνήστων Νικολάου και Γεωργίας Τάγαρη. Μια οικογένεια που ανέδειξε και τον ήρωα αδελφό του Αναστάσιο Νικ. Τάγαρη ο οποίος όπως όλοι οι Ζουρτσάνοι γνωρίζουν και καμαρώνουν την προτομή του στην κεντρική πλατεία, έπεσε ηρωικά μαχόμενος στην πρώτη γραμμή του πυρός στο Γόρδιο της Μικράς Ασίας, στις 13.8.1921 υπηρετώντας την πατρίδα ως μόνιμος αξιωματικός της.

Η σημερινή Δημοτική Αρχή αισθάνεται την υποχρέωση μπροστά στο άγγελμα του θανάτου του Αχιλλέα Τάγαρη να εκφράσει την οδύνη, αλλά και τον προσήκοντα σεβασμό του για δύο κυρίως λόγους:

Ο πρώτος και ισχυρότερος για το ότι ο Αχιλλέας Τάγαρης αγάπησε και λάτρεψε υποδειγματικά τη Ζούρτσα, ως γνήσιο και καταξιωμένο παιδί της που ήταν και έδωσε με τη δράση του ένα μεγάλο κομμάτι δόξας του σε αυτή.

Ο δεύτερος αφορά την προ διετίας ευγενική του δωρεά προς το Δήμο μας παραχωρώντας τμήμα οικοτόπου ιδιοκτησίας του στην κεντρική μας πλατεία και την παραίνεση σε συγγενικά του πρόσωπα να μιμηθούν το παράδειγμά του.

Εμείς τι μπορούμε να προσφέρουμε στον εκλιπόντα συμπατριώτη μας; Ένα μεγάλο ευχαριστώ και μια ανθρώπινη ευχή. Να είναι ανάλαφρο το χώμα της Αμαρουσιώτικης γης που τον σκεπάζει. Του δίνουμε ακόμη και την ρητή υπόσχεσή μας πως δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Αιωνία να είναι η μνήμη του.

 

 

ΦΛΩPA KYPTATA

 

Στις 18 Nοεμβρίου 2004 έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 58 ετών η αγαπημένη μας ανεψιά Φλώρα I. Kυρτάτα, θυγατέρα της Bαλσάμως Tσόπελα-Πρεζάνη. Γεννήθηκε στην Aθήνα όπου εφοίτησε στην Aνωτάτη Eμπορική Σχολή και εργάστηκε στην Oλυμπιακή Aεροπορία.

Yπήρξε μια πολύ καλή σύζυγος και μητέρα, αγαπούσε τους συγγενείς της και τους συμπολίτες της μητέρας της, Zουρτσάνους.

Φλώρα μας καλό σου ταξίδι και ας είναι ελαφρό το χώμα της Aττικής που σε σκεπάζει.

Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη.

Oι θείες σου και ο θείος σου

Oικογένεια Tσόπελα.

Αιωνία να είναι η μνήμη της.

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΑΡΑΠΑΠΑΣ

 

Πέθανε στην Αθήνα ο Αναστάσιος Δ. Καράπαπας, 50 χρονών από ανακοπή καρδιάς. Είχε γεννηθεί στη Ζούρτσα όπου και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια. Σε ηλικία 16 ετών μετακόμισε μόνος του στην Αθήνα με στόχο να εργασθεί εκεί και να βοηθήσει την οικογένειά του. Παντρεύτηκε και απέκτησε ένα γιο τον οποίον υπεραγαπούσε. Ο χαμός του γέμισε με θλίψη την οικογένειά του. Αιωνία να είναι η μνήμη του.

 

 

ΣΠΥΡΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

 

Ο Σπύρος Αθανασόπουλος Αθαν. γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ζούρτσα. Από μικρό παιδί διακρίθηκε για την προθυμία του, την καλοσύνη του και την κοινωνικότητά του. Στη γειτονιά που μεγάλωσε ήταν αγαπητός από όλους.

Έφυγε από το χωριό μας μικρό παιδί, όταν τελείωσε το δημοτικό σχολείο και ήρθε στην Αθήνα κοντά στη θεία του, όπου έμαθε την τέχνη του ξυλουργού. Παντρεύτηκε τη Σοφία και απέκτησε δύο παιδιά το Θανάση και τη Στρατονίκη.

Στις 10 Δεκεμβρίου έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 48 ετών. Έφυγε και άφησε πίσω του μεγάλο πόνο στη γυναίκα του, τη μάνα του, τη θεία του και σε όλη του την οικογένεια. Εμείς ευχόμαστε κουράγιο και υπομονή στους δικούς του και ο Θεός να τον αναπαύσει. Αιωνία να είναι η μνήμη του.

 

 

ΔIONYΣIOΣ Γ. TΣAOYΣHΣ

 

Aπό ανακοπή καρδιάς άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στο Λαγονήσι στις 18-9-04 ο ογδοντάχρονος συμπατριώτης μας Διονύσιος Γ. Tσαούσης.

O μακαριστός Διονύσιος εγεννήθη στη Zούρτσα το 1924. Eργάστηκε σκληρά από πολύ νέος ακόμα στα ανθρακωρυχεία του Λεπρέου και αργότερα σαν οδηγός στο αυτοκίνητο του Kωνσταντίνου Kωλέτη που εκτελούσε δρομολόγια από τη Zούρτσα στο Θολό. Aργότερα μετέβη στην Aθήνα, και εργάστηκε ως ταξιτζής επί 35 ολόκληρα χρόνια.

O μακαριστός είχε την ατυχία να χάσει τη γυναίκα του σε νέα ηλικία. Συνταξιοδοτήθηκε και έμενε στο εξοχικό του στο Λαγονήσι όπου και εκεί τελείωσε ο κύκλος της ζωής του. H κηδεία του έγινε στα Kαλύβια και ετάφη στο εκεί κοιμητήριο. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν τα παιδιά του, τα αδέλφια του, οι συγγενείς του και πολλοί γνωστοί και φίλοι του. Αιωνία να είναι η μνήμη του.

 

 

ΡΗΓΑΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

 

Από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, κηδεύτηκε στις 30.10.2004 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών Ρήγας Ρηγόπουλος. Ζουρτσάνος την καταγωγή από το μέρος της μητέρας του Τούλας Βουδούρη κόρη της Μαριγώς Γ. Πιπιλή που ήταν αδελφή του Μενελάου Γ. Πιπιλή, γεννήθηκε το 1929 στην Κυπαρισσία, όπου μεγάλωσε και τελείωσε εκεί τις εγκύκλιες σπουδές του. Σπούδασε Φυσικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές εκεί και στο Πανεπιστήμιο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας στον κλάδο της Πυρηνικής Φυσικής.

Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως ερευνητής στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικής Φυσικής στην Ελβετία και εν συνεχεία ως Διευθυντής στο Κέντρο Ερευνών «Δημόκριτος». Tο 1970 εξελέγη καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών, όπου ανέπτυξε σημαντική επιστημονική δραστηριότητα με πρωτότυπες εργασίες και έρευνες στον τομέα της Πυρηνικής Φυσικής, εκλεγείς και Κοσμήτορας της Φυσικομαθηματικής Σχολής.

Και αργότερα ως συνταξιούχος ασχολείτο μέχρι το τέλος της ζωής του με την επιστήμη του και υπήρξε για πολλά χρόνια σύμβουλος του Ο.Η.Ε. για θέματα ενέργειας.

Παντρεύτηκε και απέκτησε ένα γιο, τον Αναστάσιο που διαπρέπει ως σκηνοθέτης στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Πέρα από τις επιστημονικές του δραστηριότητες και διακρίσεις, υπήρξε ως άνθρωπος και ως οικογενειάρχης υπόδειγμα ήθους, σοβαρότητας, καλοσύνης και αξιοπρέπειας, αρετές που τις σκορπούσε γύρω του απλόχερα κα αυθόρμητα. Οι αρετές του αυτές τον είχαν κάνει αξιαγάπητο από όλους όσους τον γνώρισαν.

Θα τον θυμόμαστε πάντα ως ένα ολοκληρωμένο άνθρωπο που έζησε τη ζωή του όπως πραγματικά αξίζει κανείς να την ζει. Αιωνία να είναι η μνήμη του.

 

 

ΙΕΡΕΥΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΟΥΚΕΡΗΣ

 

Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλληνίας το 1929. Σπούδασε στη Ριζάρειο Ιερατική Σχολή καθώς και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αφιερώθηκε στην Ιεροσύνη και υπηρέτησε ως έγγαμος ιερεύς για σαράντα τέσσερα χρόνια στον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών. Παράλληλα υπηρέτησε και στην Ιδιωτική Εκπαίδευση ως Λυκειάρχης. Ασχολήθηκε και με τη συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων και αναδείχθηκε μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Λογοτεχνών.

Η δράση του κατά το διάστημα της ιερουργίας του υπήρξε σημαντική. Υπηρέτησε το Φιλόπτωχο Ταμείο και τη Στέγη γερόντων της ενορίας του, υπήρξε εμπνευστής και Πρόεδρος της μαντολινάτας χορωδίας του Ναού του Αγίου Παντελεήμονος και πρωτοστάτησε σε κάθε είδους εκδήλωση που αποσκοπούσε στην συμπαράσταση προς τους συνανθρώπους μας με αποκορύφωμα την δημιουργία πενταόροφου κτιρίου Στέγης Γερόντων το οποίο εγκαινίασε το έτος 2000.

Αρωγοί στο έργο του στάθηκαν η καλή του Πρεσβυτέρα συμπατριώτισσά μας από τη Ζούρτσα Αναστασία Δημ. Φλέσσα και τα παιδιά του Διονύσιος και Σοφία τα οποία καμάρωσε εκλεκτά μέλη της κοινωνίας. Ας έχουμε την ευχή του.

Αιωνία να είναι η μνήμη του.

 

 

 

 

 

 

Copyright © ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΩΝ ΦΙΓΑΛΕΙΕΩΝ (ΖΟΥΡΤΣΑΝΩΝ) ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΙΑ «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ»